Uitspraak inzake LSG 2 - VAS, ronde 4 Op het protest van VAS tegen de beslissing van de wedstrijdleider om de partij aan het tweede bord verloren te verklaren voor VAS, wil ik het volgende opmerken.
Ik heb kennis genomen van het protest van de teamleider van VAS, de heer R.van Dongen. Tevens heb ik kennis genomen van een toelichting van de wedstrijdleider, de heer J. Postma, die ook het notatieformulier van de witspeler heeft bijgevoegd. Tenslotte heb ik kennis genomen van een toelichting van de teamleider van LSG 2, de heer M. Roobol.
Over de loop van de belangrijkste gebeurtenissen is iedereen het eens: De bord 2 speler van VAS, de heer A.P. Timman, kwam 40 minuten te laat binnen, deed met zwart een zet, zette daarna zijn mobiele telefoon uit, waarbij deze telefoon duidelijk geluid maakte. De wedstrijdleider verklaarde vervolgens de partij voor de heer Timman verloren.
Ik neem in overweging dat:Gezien het feit dat dhr. Timman tijdens de partij een mobiele telefoon bij zich had die aan stond, concludeer ik dat de dispensatieregel uit de competitiegids niet van toepassing is en artikel 12.2.b van de FIDE-regels volledig van kracht is. Op grond hiervan kan de wedstrijdleider volgens artikel 13.4 van de FIDE-regels een straf opleggen, waaronder volgens artikel 13.4.d. de partij verloren verklaren. Dit vind ik niet een te zware straf, aangezien het de bedoeling is dat het Nederlandstalige reglement een vertaling is van het Engelstalige reglement en volgens dit Engelstalige reglement elk geluid van de mobiele telefoon het verlies van de partij tot gevolg heeft. Derhalve wijs ik het protest van VAS af.
Hoogachtend,
Noot: het belincident werd uitgebreid besproken op het forum van Utrechtschaak.nl. Een speler van VAS, Joris van Vuure - die zelf overigens niet aanwezig was - verdraait moedwillig enkele feiten. Wim Heemskerk corrigeert hem, en Sven Bakker reageert met onderstaand schrijven.
@ Joris van Vuure, Paul Bierenbroodspot & andere LSG haters
In euforische staat heb ik gisteren 'warhoofd' Ton Timman een punt afhandig kunnen maken. Zijn verbouwereerde gezicht zal ik niet snel vergeten. Mijn immer schreeuwende Wedstrijdleider Extern, Edwin van Haastert, drukte mij op mijn hart onder geen beding door te spelen, maar dat was een overbodig pleidooi, aangezien ik zo'n buitenkans nooit zou laten lopen.
Bij LSG doen we er namelijk alles aan om op slinkse wijze onze zwakkere en goedbedoelende gasten de punten afhandig te maken. Alles binnen de mazen van de wet. Zo beginnen wij een uur eerder dan gebruikelijk en is onze speelzaal in een obscure buitenwijk vol obstakels gelocaliseerd. Spelers die toch tijdig ons honk weten te bereiken, ontvangen we nurks en neerbuigend. Voorts zijn we er als de kippen bij als er zich enige onregelmatigheid voordoet. De KNSB en FIDE reglementen bestuderen we uit den treure om elke strohalm aan te grijpen onze tegenstanders te vernietigen. Met name de wat goedgelovige volkeren uit Brabant, Limburg, Gelderland en de Noordelijke provincies blijken een gemakkelijke prooi.
's Avonds verkassen we dan al lallend en schreeuwend naar onze stamchinees waar we ons overgeven aan extreem drankmisbruik en obsceen gedrag tegenover het bedienend personeel. Wat anderen als homo-erotische taferelen bestempelen, zien wij slechts als normale 'male-bonding', iets wat in de meeste corporale verenigingen schering en inslag is. De avond is niet compleet als we bij het verlaten van de laatste kroeg niet een of andere zwerver kunnen onderkotsen.
