| Klasse 1A | Mp | Bp | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | |
| 1 | LSG 2 | 15 | 53½ | 4½ | 5½ | 5½ | 5½ | 7 | 7 | 6 | 7½ | 5 | |
| 2 | Philidor 1847 | 14 | 55 | 5½ | 4 | 7½ | 8 | 2½ | 5½ | 6½ | 7½ | 8 | |
| 3 | VAS | 10 | 46 | 4½ | 6 | 6½ | 6 | 6 | 5½ | 3½ | 3½ | 4½ | |
| 4 | Euwe | 9 | 47 | 4½ | 2½ | 3½ | 7½ | 5½ | 5 | 6½ | 7½ | 4½ | |
| 5 | Stukkenjagers | 9 | 46 | 4½ | 2 | 4 | 2½ | 6 | 5 | 7 | 7½ | 7½ | |
| 6 | Groningen | 8 | 50 | 3 | 7½ | 4 | 4½ | 4 | 6 | 8 | 4½ | 8½ | |
| 7 | Utrecht2 | 8 | 44 | 3 | 4½ | 4½ | 5 | 5 | 4 | 5½ | 6½ | 6 | |
| 8 | Unitas | 6 | 38½ | 4 | 3½ | 6½ | 3½ | 3 | 2 | 4½ | 6 | 5½ | |
| 9 | Purmerend | 6 | 35½ | 2½ | 2½ | 6½ | 2½ | 2½ | 5½ | 3½ | 4 | 6 | |
| 10 | Dr. Max Euwe | 5 | 34½ | 5 | 2 | 5½ | 5½ | 2½ | 1½ | 4 | 4½ | 4 |
Na een zeer enerverende slotronde is LSG 2 kampioen geworden in klasse 1A. Dit betekent dat we, na het handhaven van LSG 1 in de meesterklasse, volgend seizoen met twee teams in de hoogste klasse zullen opereren. Niet uniek maar voor een 99,9% amateurclub niet slecht.
Met twee matchpunten voorsprong en een tegenstander die zo goed als gedegradeerd was gingen we de laatste ronde in. Maar van onderschatting was absoluut geen sprake want Dr. Max Euwe heeft een paar gevaarlijke heren in hun team. De wedstrijd begon eigen al twee dagen eerder. Ik ontving een mail van de teamleider van Dr. Max Euwe met een merkwaardig verzoek. Een speler van hun team stond in de basisopstelling maar vanwege ziekte had hij dit seizoen nog maar één ronde kunnen meespelen. Dit terwijl je minimaal 2 ronden moet spelen. Je verwacht in dit soort gevallen, bij aantoonbare langdurige ziekte, dat de KNSB hier niet echt een probleem van maakt. Niets is minder waar. Aangezien hier geen sprake van een sterfgeval was, hing als vonnis Dr. Max Euwe twee matchpunten in mindering boven het hoofd. Werkelijk een schandalige kwestie en ik hoop dat de KNSB op dit punt, indien nodig, heel snel de reglementen zal aanpassen.
Het voorstel van Dr. Max Euwe was om hem op papier te laten verliezen. Dit scheelde mogelijk voor een LSG'er een verre trip naar Enschede. Uiteindelijk had ik Mark Irwin bereid gevonden om op papier te winnen. In mijn opstelling zat hij aan bord 10 met zwart. Mijn voorstel werd echter afgewezen door de teamleider omdat Mark Irwin te zwak was en dan ook nog met zwart zou winnen. Ondertussen was het al de vrijdag voor de wedstrijd. We kwamen er niet uit waardoor de betreffende speler toch maar moest verschijnen. Niemand wist toen nog dat Mark later de held van de wedstrijd zou worden. Zie foto hieronder, tijdens zijn finest hour.
Op bord 1 was Michiel van Wissen met wit heel snel klaar. Zijn tegenstander kwam aan het bord, bood na 1 zet remise aan en gaf nadat het aanbod beleefd was afgewezen na twee zetten op. Een prettige voorsprong maar wel eentje waar je een wrange smaak van in de mond krijgt. Deze voorsprong gaf me gedurende de wedstrijd niet het gevoel dat we er al waren. Op een aantal borden zag ik wat plusjes maar dit werd teniet gedaan door evenveel minnetjes.
Als tweede was Joost Mellegers klaar. Met wit mistte hij een kans op een prettig plusje en daarna zat er niet veel muziek meer in de stelling; remise zodoende. Als derde was ondergetekende klaar. Twee mindere zetten van mijn tegenstander had ik nodig om een plusje te krijgen en daarna koste het weinig moeite dit plusje om te zetten in een gewonnen stelling. Een lekkere zwartoverwinning zodoende. Zelfs deze 2½ - ½ voorsprong bracht mijn hartslag niet onder de 200 slagen per minuut. Aanleiding was het onnodige en excessieve tijdgebruik (normaal mijn specialiteit) van onze topscoorders Sven Bakker en Rudy van Wessel. Sven stond dan wel duidelijk minder tegen Tim Lammens maar Rudy stond overweldigend, had alles wat een mens wensen kan, maar was door al dat genieten vergeten zetten te blijven doen. Onze andere topscoorder Henk van Putten was ook al in de problemen gekomen.
We kwamen nog wel op een 4 - 1 voorsprong door een degelijke overwinning van Eelco Kuipers op Ton Ellenbroek en een iets wat gelukkig remise van Wim Heemskerk tegen Bart Konijn. Daarna was de koek op. Harde nederlagen van Henk van Putten en Sven Bakker en een pijnlijke en onnodige nederlaag van Rudy bracht de wedstrijd weer in evenwicht. Ik Oei, onze superinvaller, leek weer een klinkende overwinning te behalen. Dame + loper tegen dame + paard en een pion meer, alleen had zwart nog een gevaarlijk d-pion. Oei had minimaal met één sterke zet de dames kunnen ruilen en dan met zijn koning de d-pion kunnen tegenhouden. Toen hij dat verzaakte restte nog een vergeefse poging eeuwige schaak te houden. Zo kwamen we wat onnodig op een 5 - 4 achterstand met alleen de partij Postma - Irwin nog aan de gang. Irwin had een minimaal maar toch vervelend (voor zijn tegenstander) plusje. Toen zijn tegenstander onder de druk bezweek, was het gejuich tot in Leiden te horen. Zo werd Mark Irwin toch nog de held van de dag.
| Dr. Max Euwe | LSG 2 | 5 - 5 |
|---|---|---|
| V. Groenhuis | Michiel van Wissen | 0 - 1 |
| F. van Assendelft | Henk van Putten | 1 - 0 |
| J. Snuverink | Rudy van Wessel | 1 - 0 |
| T. Lammens | Sven Bakker | 1 - 0 |
| B. Konijn | Wim Heemskerk | ½ - ½ |
| A. Buendgen | Martin Roobol | 0 - 1 |
| E. Rademakers | J. Mellegers | ½ - ½ |
| T. Ellenbroek | Eelco Kuipers | 0 - 1 |
| R. van de Oudeweetering | Hway Ik Oei | 1 - 0 |
| D. Postma | Mark Irwin | 0 - 1 |
Kampioen worden met 7 overwinningen, 1 gelijkspel en 1 nederlaag, daar is weinig mis mee. Maar de wijze waarop verdient een nadere beschouwing. Na een redelijk eenvoudige overwinning op Purmerend in de eerste ronde, verloren we op pijnlijke wijze in de tweede ronde met 4½ - 5½, van Philidor Leeuwarden. Niet geheel nodig maar zeker niet onterecht. Na een onverwachts soepele overwinningen op het sterk geachte Groningen 2 volgende een dramatische wedstrijd tegen VAS. VAS kwam met minimaal twee invallers waardoor we gemiddeld op elk bord 160 elopunten meer hadden. Een zeer benauwde 5½ - 4½ en een reglementair punt vanwege het beroemde telefoonincident met Sven Bakker en Ton Timman in de hoofdrollen. Wie in ronde 5 een eenvoudige overwinning verwachtte kwam bedrogen uit. Tegen Euwe werd wederom een zeer benauwde overwinning behaalt. Ook hier vervulde Sven een hoofdrol. Na Rob Witt te hebben overspeeld kwam hij in een geestestoestand van totale waanzin terecht. Er kwam geen goede zet meer uit en hij had ook nog veel tijd nodig om deze zetten te produceren. Toen de rest van het team al klaar stond om huilend Amsterdam te slopen gaf Rob Witt een volle toren weg en kon Sven in een paar seconden tijd de pot naar zich toe trekken. In ronde 6 volgende een degelijke maar geen bijzondere overwinning op Unitas. In ronde 7 werd de kraker tegen Stukkenjagers met 4½ - 5½ in ons voordeel beslist. In ronde 8 volgende een opmerkelijk eenvoudige overwinning op Utrecht 2 en in ronde 9 de hiervoor beschreven wedstrijd tegen Dr. Max Euwe. Nee, aan geluk heeft het niet ontbroken maar echt onterecht kan je ons behaalde kampioenschap niet noemen.
En wat hebben wij eigenlijk in de meesterklasse te zoeken? Niks, helemaal drie keer niks. Maar die eerste wedstrijd tegen LSG 1 dan staan we er. Dat gaat een historisch duel worden. Noteert u 15 september alvast in uw agenda!
Het Leidse wonder komt naderbij: promotie van het tweede team van het Leidsch Schaakgenootschap (LSG) naar de meesterklasse van de KNSB-competitie. Een paar ronden geleden leek dat nog gepaard te gaan met degradatie van het eerste team uit de zelfde meesterklasse, zodat de situatie per saldo ongewijzigd zou blijven. Vorige week echter boekte LSG 1 echter een cruciale overwinning van 5½ - 4½ op hetjonge doch sterke team van Utrecht. Daarmee werd LSG niet alleen onbereikbaar voor Amstelveen, maar passeerde het ook SMB (Nijmegen). Dat team speelt in de laatste ronde tegen HSG (Hilversum), dat nog kansen heeft op de titel. De Leidenaren moeten zelf tegen het nog puntloze Amstelveen en hoeven die relatief makkelijke wedstrijd waarschijnlijk niet eens te winnen om op de veilige achtste plek te blijven. Het tweede team gaat een dag eerder, zaterdag 12 mei, in Enschede op bezoek bij Dr. Max Euwe. Dat is ook al de nummer laatst en LSG 2 heeft aan een gelijkspel genoeg om kampioen te worden en dus te promoveren.
Twee teams in de hoogste klasse, eerder bereikten De Variant (Breda) en Rotterdam dat. In het seizoen 1960-1961 deed zich zelfs het curieuze feit voor dat het tweede team van VAS (Amsterdam) kampioen van Nederland werd. Drie jaar later speelde VAS zelfs met drie teams in de hoofdklasse, met onder anderen de jonge Ree, Hartoch en Enklaar in het tweede en Tim Krabbé in het derde.
De Variant, Rotterdam en VAS waren in hun tijd de sterkste teams van Nederland. Bij LSG doet zich het opmerkelijke feit voor dat een degradatiekandidaat een tweede team naast zich lijkt te krijgen. In tegenstelling tot bij het oude VAS, waar aanstormende jongeren in het tweede spelen, is LSG 2 gewoon een stuk zwakker dan het eerste. Het team heeft in de meesterklasse dus niets te zoeken. Maar als het lukt, en dat kan bijna niet meer misgaan, dan is het zonder meer een historische prestatie.
In helicopterview:
Met de eerste vier borden nog te gaan stonden we 3½ - 2½ voor. Onze vier heren stonden allen al beter tegen de vier dames.
Hiermee kwam de eindstand op 7 - 3 voor LSG 2 en was het wachten op de uitslag van Philidor tegen Stukkenjagers. Dit was maar liefst 8 - 2 voor de Friezen, zodat ze nu een bordpunt meer hebben dan wij. Daar tegenover staat weer dat wij twee matchpunten meer hebben. Zaterdag 12 mei valt de beslissing.
| LSG 2 | Utrecht 2 | 7 - 3 |
|---|---|---|
| Henk van Putten | Arlette van Weersel | 1 - 0 |
| Rudy van Wessel | Marlies Bensdorp | 1 - 0 |
| Sven Bakker | Laura Bensdorp | ½ - ½ |
| Wim Heemskerk | Pauline van Nies | 1 - 0 |
| Joost Mellegers | Vincent Diepeveen | 0 - 1 |
| Michiel van Wissen | Robert Beekman | 1 - 0 |
| Martin Roobol | Meindert van der Linde | 1 - 0 |
| Mark Irwin | Andre Bouwmeester | 0 - 1 |
| Eelco Kuipers | Pieter Nieuwenhuis | ½ - ½ |
| Albert Termeulen | Onno van Dijk | 1 -0 |
Spelen voor het tweede is een mooie bezigheid. De hoeveelheid latent talent in het team wordt slechts overtroffen door een overdaad wanorde en een niet gezonde dosis roestigheid. Met vier jonge vaders, een spelletjesfanaat, een alles-of-niets gek en een zwakke oude man in het team blijkt een stabiel en doortastend seizoen een utopie. Tegen de Stukkenjagers bleek dat wij naast de match zelf, ook de voorbereiding kunnen laten ontaarden in een niet te overziene bende.
Na drie rommelige en moeizame overwinning op VAS, Euwe en Unitas stonden we op de vooravond van de kraker tegen Stukkenjagers zowaar 2 punten los. Met het kampioenschap en promotie naar de Meesterklasse in het verschiet, zou je verwachten dat onze voorbereiding gedegen en minutieus zou worden aangepakt. Niets was echter minder waar. Mark Irwin had een familieweekend en Papa Kuipers moest zijn dochter vermaken, zodat we al gelijk met twee invallers aan de start zouden moeten verschijnen. Teamleider Roobol had de heren Oei en Van Dorp (juist, een Chinese wetenschapper en nog een jonge vader, die konden we er goed bij hebben) bereid gevonden om mee naar Tilburg af te reizen en kwam met een opstelling waar de meeste van ons zich goed in konden vinden.
Nog geen week van de cruciale match verwijderd, besloot topscorer Henk van Putten een kaakoperatie te ondergaan, waardoor hij de nodige krachten en hoeveelheid slaap verloor en we voor een groot probleem stonden. Het eerste had reeds beslag weten te leggen op Leon Konings (zeer opmerkelijk, iemand die 5 potjes per jaar speelt en een voorliefde heeft voor Kung-Fu, Samba en Sambal hoort toch in LSG 2) en het derde en het vierde konden geen van hun topspelers missen. In lichte paniek wist Martin Eelco als nog te bewegen om mee te spelen. Opa en Oma Kuip zouden zich in de tussentijd over de kleine Talitha ontfermen. Inmiddels was het over de mail ook niet meer geheel duidelijk meer wie op welk bord zou plaatsnemen, met als hoogtepunt een onverlaat die voorstelde om de mogelijke derde invaller dan met Bakker van bord te laten wisselen. Het reisschema en aanvangstijdstip ("Ik heb het aanvangstijdstip toch vier weken geleden al gemaild?") waren zo mogelijk nog onduidelijker.
Enfin, toen ik zaterdagochtend op een onaanvaardbaar vroeg tijdstip op het station verscheen (12 uur beginnen, wie bedenkt zoiets), trof ik daar alleen Albert, want onze voorzitter bleek alsnog een groep Leidenaren met de auto te gaan vervoeren. Joost Mellegers voegde zich in Bodegraven bij ons, waarna wij plaats namen naast een jongedame die bezig was oneindig veel make-up op haar gezicht te smeren. Ze bleek op weg naar een auditie voor een meidengroep ("en ben ik nu bij een tante, bij een oma of een oom, dan hoor ik van alle kanten, wordt toch wakker uit die droom") en het werd voor Albert, Joost en mijzelf wel duidelijk dat de generatiekloof met 'de jeugd van tegenwoordig' niet meer te overzien is. Dat is voor ons niet zo erg, maar voor haar des te jammer, omdat ze nog nooit van Boney M gehoord had, iets wat wel nuttig is, als je net een contract hebt getekend bij een vriendelijke productiemaatschappij.
Maar goed, ik hoor u denken, is er ook nog geschaakt dit weekend? Ik zal terzake komen. Even wanordelijk als de aanloop naar de wedstrijd was, zo soepel verliep het eerste uur. Zelf had ik ruim de tijd om rustig een blik te werpen op de borden 2 t/m 10, aangezien mijn opponent wat verlaat was door een begrafenis. Onze tegenstanders, de Stukkenjagers, waren op papier het tweede team van onze klasse, en met de twee invallers aan onze zijde was er geen sprake meer van een noemenswaardig ratingverschil.
Op bord zes was Joost als eerste klaar. In een slappe variant van de Meraner ruilde Petra Schuurman een hoop pionnen en enkele stukken, waarna snel de vrede werd getekend. "Had Joost niet kunnen doorspelen?" hoorde ik ergens, maar dat leek me een verkeerde inschatting van de stelling die resteerde. Wim Heemskerk had een bord lager beduidend meer succes. Dat mocht ook wel, want van Wim mag je meer verwachten dan 2 uit 6, zonder overwinning. Zoals we uit voorgaande jaren van Wim en zijn aanpak van de Engelse opening gewend zijn, werd een miniem plusje vakkundig omgebouwd tot een eenvoudig gewonnen eindspel.
De overige acht borden bleken echter door minder stabiel opererende figuren bespeeld te worden. Allereerst was daar vaste kracht en gelegenheidsinvaller Kuip. Een wat twijfelachtige openingsaanpak lokte tegenstander Veltkamp tot ver over de middenlijn. Kuip, die vaak op de interne komt en dus minder roestig is dan de meeste van ons, wist op gehaaide wijze een zwarte loper te pennen en zijn tegenstander te dwingen tot een wanhoopsdameoffer. 2½ - ½ derhalve.
Albert 'Loose-Cannon' Termeulen speelde op bord acht geen beste partij. "Met zwart offer ik nooit" zal de achterliggende reden geweest zijn van het gebrek aan gevaar. Waar Radjabov aantoont dat het Konings-Indisch weer helemaal speelbaar is, wist Albert zich geen raad met de witte pionnenwals op de damevleugel. Achteraf werd er nog lang gefilosofeerd over waar er nu geofferd had moeten worden, maar de conclusie leek dat er sowieso niet veel meer van de zwarte koningsaanval over was na h6-g5.
Martin Roobol, onze grote roerganger, is het schoolvoorbeeld van talentvolle, doch roestige jonge vader. Ik heb hem in Deisizau vorig jaar in ronden 6 t/m 9 de meest fantastische dingen zien doen, maar op een doodnormale zaterdag wil het de laatste tijd niet vlotten. Een zeer bedenkelijke openingsaanpak van Bram v.d. Berg werd traag en slecht (een dodelijke combinatie) opgevangen en Martin kwam uiteindelijk niet verder dan remise. Niet verschrikkelijk slecht, maar na een uur spelen leek me dit bord het meest zekere punt.
Op bord 4 zat de immer enthousiaste Michiel van Wissen. Zijn voorbereiding voor deze zaterdag bestond uit de zetten 1 ..., e6 2 ..., b6 met de toevoeging, "daar heeft Morozevich een keer remise mee gemaakt tegen Kasparov". Ik chargeer nu iets, maar de kern van mijn betoog is natuurlijk dat je geen inferieure rommelopeningen moet spelen, ook al verdien je heel veel knaken bij SBM Offshore. Gezegd moet worden dat de partij lange tijd onduidelijk was en er vast en zeker meer in had gezeten. In tijdnood bleek de witte stelling echter veel compacter en leidde de ongecoördineerde positionering van de zwarte stukken tot materiaalverlies.
Op bord tien viel Q van Dorp in tegen de jeugdige Jiri Obels. Obels hield er een opmerkelijke behandeling van de opening op na (waarom ontwikkelen en rocheren als je ook Kf1, Pf3-g1 kan spelen?), gekoppeld aan een kwiek speeltempo. Q verbruikte beduidend meer tijd, maar stond volgens eigen zeggen constant gewonnen. Wellicht onder de indruk van de creatieve koningsmanoeuvre van zijn tegenstander, besloot Q het hele bord in brand te zetten en zijn koning op d7 te posteren. Hier begreep ik zelf weinig van, maar goed (mijn hobby is de Caro Kann), aangezien Q onder dreiging van grote materiaalwinst een gewonnen eindspel wist te bereiken zal het allemaal wel geklopt hebben. Met anderhalf uur minder op de klok overzag Q een kritieke wending in het eindspel, waardoor de partij plots in remise verzandde.
Ook Rudy van Wessel bediende de zwarte stukken. Dit deed hij op bord twee, zodat ik de partij redelijk heb kunnen volgen. In een ver verleden speelde ik ook Najdorf en daarvan weet ik nog dat Lc4 mij nooit zoveel zorgen baarde. Je loper op e7 zetten, wachten met Lb7 en eerst rocheren zijn het devies. De 'Wezel' had zich op een andere tegenstander voorbereid en besloot tot een vroegtijdig b4, gecombineerd met Lb7 en Da5. Binnen de kortste keren had wit een Paard op e6 geposteerd en leek totale vernietiging een kwestie van tijd. Net als bij de stelling van Q, had ik er weinig van begrepen, want Rudy was van mening dat hij hier nog steeds erg goed stond. Na het verrassende Ld5! werd het witte voordeel concreet. Ondanks zeer traag spel van onze voorzitter weigerde de Stukkenjager door te drukken en bood in een betere stelling zelfs remise aan, in de overtuiging dat met de overige partijen de 5-5 in het verschiet lag. Rudy maakte dankbaar gebruik van deze buitenkans.
Zo komen we bij mijn eigen partij, tegen Herman Grooten, die een kwartier later begon. 'The Herminator' is bekend van de trainingsweekenden voor de nationele jeugdtop in St. Michelsgestel, eind jaren 90. Daarnaast is 'The Big H' auteur van de klassiekers "Herman 1, Herman 2 en Herman 3", voor leken te vinden onder "Elementen van de Schaakstrategie". Meer nog dan ikzelf is IM Herman G. een man van dogma's en gevoelig voor trucjes. Zijn enthousiasme voor het spelletje en profbestaan hebben ertoe geleid dat Herman wel duidelijk een betere schaker is dan ik, maar minstens zo voorspelbaar. Zeker met de witten is het goed voorbereiden en een week pluggen zorgde dan ook voor een prettige plus na de opening. De opening die op het bord kwam, kon ik herleiden tot de jaren 80 en Hermans resultaten in deze variant waren niet om over naar huis te schrijven. Behoorlijk content over mijn spel tot dan toe, en bezorgd over de rommelstellingen elders, verslapte ik op een kritiek moment, waardoor mijn voordeel middels een eenvoudig trucje als sneeuw voor de zon verdween. Langzaam begon ik in te zien dat mijn damevleugelmeerderheid ten dode opgeschreven was. Het was tijd voor bezinning en hergroepering. Traagheid overmande mij, maar ook Herman was verre van scherp. Met nog tien zetten in 5 minuten wist ik met een pion minder de belangrijke diagonaal h3-c8 te vinden en voor wat druk op de vijandelijke koning en de cruciale pion op d5 te zorgen. Zoals eerder gezegd is Herman gevoelig voor trucjes en rond zet 35, kon ik dan ook 'getelefoneerd' mijn loper midden in de zwarte stelling aanbieden. Deze lepe truc leverde mij twee pionnen op, maar helaas was ik nog steeds niet geheel scherp (Wim Heemskerk ging zowat uit zijn dak van mijn relaxte penvoering en esthetische plaatsing van het notatiebiljet, met 30 seconden op de klok), waardoor ik verkeerd afwikkelde en het resterende eindspel makkelijk remise was.
Niet lang na de eerste tijdscontrole stond het dus 4½ - 4½, en alleen Oei was nog bezig. Oei had als invaller al 2 punten weten te noteren, en ook in Tilburg was onze Nationale Wetenschapper op stoom. Met wit leunde hij achterover, om toe te slaan toen zijn dwangmatig op initiatief loerende tegenstander een kwal offerde. De resterende stukken werden vakkundig afgeruild en hoewel menigeen wat angst had voor de zwarte vrijpionnen, bleek Oei de afwerking haarscherp te hebben uitgerekend.
Zo eindigde deze cruciale wedstrijd in 5½ - 4½ voor de onzen en komen we nu toch wel heel dicht bij het kampioenschap in de buurt. Philidor Leeuwarden, de enige overgebleven concurrent, krijgt de Stukkenjagers nog op bezoek en ook in de laatste ronden treffen zij een op papier sterker tiental. De volgende ronde staat voor LSG de massakamp tegen Utrecht op het programma. Dan zijn Henk en Mark weer van de partij en kunnen we geschiedenis schrijven. De voorbereidingen verlopen vooralsnog uitermate soepel.
De wedstrijd begon al een week eerder, met een mail van de Unitas' teamleider aan onze teamleider. Daarin werd ons medegedeeld dat de wedstrijd absoluut niet om 12 uur kon beginnen, maar liefst om 14.00 uur. Om de Groningse gasten toch enigszins tegemoet te komen, begon de wedstrijd om 13.00 uur terwijl de andere wedstrijden toen al een uur bezig waren. Vanwege deze voorgeschiedenis, waren we natuurlijk bijzonder getergd te winnen (ik spreek hier voor mezelf, maar ga ervan uit dat dat ook voor anderen gold). Unitas had wat personele problemen, en daarom speelde er twee invallers mee op de laagste borden.
We kwamen goed uit de startblokken. Sven Bakker had al snel voordeel, vanwege een vroege misser van de witspeler, Albert Termeulen leverde een miniatuurtje af en ook uw verslaggever had snel groot voordeel weten te bereiken. Niemand stond minder, al baarde het tijdsverbruik bij sommigen me enigszins zorgen.
De wedstrijd in chronologische volgorde:
Groningen 2 ging opnieuw onderuit (dit keer tegen VAS) en dat leidde ertoe dat na ons Philidor Leeuwarden en het verrassende VAS 2e en 3e staan met 8 matchpunten. Tegen de nummer 4, Stukkenjagers, spelen we de volgende keer.
Zaterdag 3 februari mocht LSG 2 het proberen tegen Euwe. Ruim voor de wedstrijd had teamleider Martin Roobol de opstelling weten door te mailen waarna het traditioneel lange tijd stil blijft over het reisschema. In de laatste week toch nog bericht met het verzoek of de mensen die in Leiden wonen (waarom zou je daar wonen als je bij LSG speelt tenslotte) even zelf de reis wilde plannen. De taken van een teamleider zullen we volgend jaar dus ook maar op papier zetten! Gelukkig had Albert de 9292OV site weten te vinden en kon onze reis richting Amsterdam om 12.00 uur aanvangen.
De voorbereiding van Rudy en ondergetekende bestond uit het in elkaar zetten van een kledingkast van de Leenbakker, en ik mag wel zeggen dat een mat in 16 doorgaans makkelijker is! Zowaar werd de sporthal direct gevonden en konden we nog even genieten van het dameshockey. De zaal was wat aan de warme kant en zeker niet geluidsvrij. Zo ging er om het kwartier een autoalarm af en wisten op het eind een aantal dronken apen de rust ook nog danig te verstoren. Ik ben toch altijd weer blij als ik het enige goede in Amsterdam heb gevonden: de trein naar Rotterdam!
De wedstrijd begon om 13.00 uur nadat de wedstrijdleider nog had weten te melden dat je wanneer je promoveert toch echt de pion dient te vervangen door een stuk met hierbij een blik naar de LSG'ers. Gezien de wedstrijd LSG 5 - Leithen 1 leek me dit iets te toevallig!
Wim Heemskerk was ditmaal als eerste klaar. Hij speelde met zwart tegen Gunter Ballon en stond al vrij snel comfortabel. De stelling bleef echter altijd binnen de remisemarge waardoor het duel een vredig begin kende ½ - ½.
Michiel van Wissen was volgens eigen zeggen nog aan het slapen, hetgeen zou kunnen verklaren waarom hij met zwart tegen Marc Overeem vergat te rokeren en hierdoor de witte dreigingen niet meer te boven kwam ½ - 1½.
Vervolgens was het de beurt aan Martin Roobol die de witte stukken beroerde. Wat moet je er nog van zeggen, 2 zetten voor het einde kon hij nog een volle toren voorblijven maar voor de zoveelste keer had Martin weer te weinig tijd en gaf zichzelf daardoor geen kans op een goed resultaat tegen Gert-Jan van der Hoeven ½ - 2½.
Henk van Putten speelde met wit weer een draak van een partij tegen Tigran Spaan. Toen de zwartspeler totaal gewonnen stond besloot hij in volledige paniek maar door de vlag te gaan waardoor Henk zijn gebruikelijke overwinning weer kon bijschrijven (4 uit 4!) 1½ - 2½.
Ondergetekende speelde tegen Paul Janse en had opeens van de teamleider na 23 zwartpartijen wit gekregen! Speelt toch best fijn met de witten dacht ik nog na een redelijk regelmatige overwinning 2½ - 2½.
Albert Termeulen was onderweg in zijn partij met wit tegen Piet van der Weide 2 pionnen kwijtgeraakt waarna een truc met pion terugwinst ook niet meer mocht baten. Later in de kroeg werd Albert nog gevraagd of er nog vuurwerk in zijn partij zat waarop Albert de partij als volgt kenmerkte: 'nachtkaars'. 2½ - 3½.
Mark Irwin werd langzaam maar zeker met zwart opgevouwen door Alje Hovenga die echter zo vriendelijk was Mark met een kwaliteit meer nog even te reanimeren, helaas liet Mark deze kans onbenut en verloor alsnog 2½ - 4½.
Al met al dus een 2½ - 4½ achterstand met dus nog 3 borden over. Nog geen directe reden voor paniek aangezien 2 van de overige 3 borden duidelijk in ons voordeel waren.
Joost Mellegers bracht de stand terug tot 3½ - 4½ door een eindspel loper tegen paard met een pion meer tot winst te voeren met zwart tegen Francis Lesman. Uiteraard niet voordat hij zijn teamgenoten nog even angstig had laten worden door over de winstvoering nog even heel lang te gaan nadenken!
Sven Bakker - zie foto - speelde met wit aan bord 1 tegen Rob Witt. Met een listige truc had hij in de opening een kleine kwaliteit gewonnen. Zijn tegenstander had echter op dat moment wel twee verbonden vrijpionnen die nog even onschadelijk gemaakt moesten worden. Het kostte Sven erg veel tijd maar uiteindelijk lukte dit binnen de eerste tijdscontrole. Iedereen had het punt al geteld behalve Sven zelf waarschijnlijk, want die ging vervolgens een kwartier per zet nadenken terwijl het toch allemaal niet heel moeilijk was. Zou Sven wel weten dat het na de eerste tijdscontrole knock-out is, dachten zijn teamgenoten. Uiteindelijk wist Sven zijn witte koning - in een eindspel van toren, loper, paard en 4 pionnen tegen 2 torens met 4 pionnen - op b7 te posteren terwijl alles toch echt aan de andere kant van het bord gebeurde. Inmiddels was de stelling al niet duidelijk meer en had Sven ook nog een kleine tijdsachterstand van 50 seconden tegen 50 minuten! Net toen iedereen de hoop had opgegeven was zijn tegenstanderzo vriendelijk een volle toren weg te geven. Dankbaar werd dit presentje aangenomen en werd de partij binnen de 50 seconden nog vakkundig uitgetikt 4½ - 4½.
Rudy van Wessel kreeg hierdoor de kans matchwinnaar te worden en alsnog de 2 onverdiende matchpunten mee naar Leiden te nemen. De hele dag was er in deze partij niets gebeurd en werden de stukjes op ongetwijfeld zeer hoog niveau heen en weer geschoven. Met alle teamgenoten en tegenstanders hijgend in de nek kwam het aan op het uitvluggeren waar Rudy een vrijpion had weten te creëren in een licht stukken eindspel. Zijn tegenstander Juan de Roda Husman moest hierdoor met wit een stuk geven voor deze vrijpion. Rudy kwam hierna de technische fase goed door, overigens niet voordat een aantal dronken hockeyers (ja Mark, jouw vrienden!) nog luidruchtig een paar keer hun favoriete voetbalclub kenbaar hadden gemaakt, en pakte zo de twee onverdiende matchpunten 5½ - 4½.
Doordat zowel Philidor Leeuwarden als Groningen heeft verloren is LSG 2 nu alleen koploper in de eerste klasse A!
Gezien het overdreven tijdsverbruik van vele spelers van LSG lijkt het me verstandig voor de volgende ronde een gong mee te nemen waardoor mensen gedwongen worden te zetten!
Afgelopen zaterdag 16 december had het tweede de eer om de oudste club van Nederland te mogen ontvangen. Het Vereenigd Amsterdamsch Schaakgenootschap, oftewel VAS, is opgericht in 1822, en daarmee nog behoorlijk wat ouder dan ons eigen illustere schaakgenootschap. Hoewel de hoogtijdagen van de club al weer een aantal jaren achter ze ligt, is het nog steeds een zeer degelijk 1e klasse-team, dat bovendien nog een aantal versterkingen achter de hand heeft. Voor ons was het zaak om, na de mooie overwinning op Groningen 2 in de vorige ronde, deze lijn door te zetten, en druk te houden op koploper Philidor Leeuwarden. Gezien de opsteling van VAS, dat met twee invallers uit lagere teams speelde, moest een mooie overwinnig weer mogelijk zijn. De overwining kwam er uiteindelijk, maar helaas was er dit keer weinig moois aan.
De wedstrijd begon op een manier zoals het vroeger ook ongeveer moet zijn gegaan. Leon Konings (die was ingevallen voor de zieke Henk van Putten) en Rob Hartoch zaten bij elke zet gezellig te keuvelen. Na een stuk of 5 zetten werd toen besloten dat beide partijen toch wel ijzersterk gespeeld hadden, en dat remise een terechte uitslag was. Er werd nog even gezellig nagepraat, en beide spelers konden verder lekker van de rest van hun dag genieten.
Hierna werden we echter wreed teruggeworpen in de moderne schaaktijd. Sven Bakker had op het tweede bord 40 minuten zitten wachten op zijn tegenstander Ton Timman, die klaarblijkelijk ergens verdwaald was. Toen deze uiteindelijk toch nog binnen kwam gerend, leek ook hier een normale partij te kunnen starten. Echter na het uitvoeren van zijn eerste zet, realiseerde dhr. Timman zich dat hij zijn mobiele telefoon nog moest uitzetten. Helaas voor hem maakte zijn telefoon bij het uitgaan een toontje, dat hoorbaar was voor de hele zaal. De wedstrijdleider keek nog even verdwaasd om zich heen, maar besloot toen dat hij niet anders kon, dan een nul toekennen. Wat hierna nog allemaal is besproken, weet ik niet, alleen wel dat de nul is blijven staan, en dat VAS hiertegen een protest heeft ingediend. Een triest gebeuren al met al.
Echter na een uur spelen stond het daarmee wel 1½ - ½. Toen daar ook nog eens snelle overwinningen van Michiel van Wissen, Hway Ik Oei (ingevallen voor papa Kuipers) en ondergetekende bijkwamen, leek niets ons een ruime overwinning in de weg te staan. Ik begon zelfs al na te denken over toepasselijke titels als "Laaghangende kerstversiering grootste obstakel voor LSG 2" of de uiteindelijk, toch maar, gebruikte. Dat dit soort overmoedige gedachten altijd zeer gevaarlijk zijn, bleek al direct.
Leken de invallers van VAS aanvankelijk nog een verzwakking, in de praktijk bleek daar niets van. Albert Termeulen had op bord 9 met zwart een solide stelling opgebouwd. Helaas kon hij geen goed plan verzinnen, en werd langzaam maar zeker weggedrukt. Op het oog een nette partij van dhr. Paulis. Op bord 7 speelde Joost Mellegers - zie foto - tegen de andere invaller Martijn v.d. Eijk. Nadat Joost een remiseaanbod gedecideerd had afgewezen, werd hij op zijn beurt echter vrij gedecideerd weggezet.
Hiermee werd de tussenstand 4½ - 2½, en was er natuurlijk nog steeds geen vuiltje aan de lucht. Wim Heemskerk en Martin Roobol hadden allebei prettige stellingen, en ook bij Rudy van Wessel was er vrij weinig aan de hand. De twee, enigszins onverwachte, nederlagen misten hun uitwerking echter niet.
Als eerste ging het bij Wim mis. De hele partij had hij een solide plusje gehad, en je verwacht dan dat hij dit langzaam maar zeker uitbreidt. De jonge tegenstander van Wim wilde helaas van geen wijken weten, en wist zelfs ergens een pionnetje te winnen. Nu had Wim nog steeds een prettige stelling, en al snel kon hij de pion terugwinnen. Helaas besloot hij de pion met zijn dame i.p.v. zijn toren te pakken, waarna een klein aftrekaanvalletje eigenlijk meteen het einde van de partij betekende. Wim spartelde nog dapper een tijdje door, maar de nederlaag was niet te voorkomen.
Martin zou dan maar de overwinning moeten binnenhalen. In een eindspel met D+P tegen D+L met evenveel pionnen leek hij door zijn actievere stukken een mooi matnet te breien. In plaats van rustig te gaan zitten afwachten, besloot zijn tegenstander dat de aanval de beste verdediging is. De witte koning slalomde vanaf f1 via allerlei omwegen naar e7, en begon zelf gevaarlijk te worden. Martin raakte hierdoor zo in de war, dat hij maar besloot in eeuwig schaak te berusten. Gezien de tijd, die hij nog had, wellicht de meest verstandige beslissing.
Dit betekende dat Rudy het laatste halfje moest scoren. Nadat hij in de tijdnoodfase een pion had verloren, was hij aan het betere keepwerk begonnen. Net toen hij eindelijk in zijn missie was geslaagd, en een eindspel met Toren+h-pion tegen Toren+c-pion had overgehouden, vond hij het nodig de spanning toch nog wat op te voeren. Zoals Albert al opmerkte: "Zonder h-pion houdt hij het met zijn ogen dicht remise, maar door de extra pion gaat het nog bijna mis!!". Gelukkig liep het kleine boertje hard genoeg, en moest dhr. Köhler na 6 uur werken in zijn lot (in dit geval remise) berusten. Toch een compliment aan de voorzitter voor zijn harde werk, en uiteindelijke resultaat!!
Al met al, een 5½ - 4½ eindstand, en 2 matchpunten in de tas. In tegenstelling tot de kop van dit stuk, was er echter niets soepeltjes aan (en, wie weet, hebben we nog niet eens 2 matchpunten!). Op misschien 1 of 2 spelers na, zal iedereen (licht) ontevreden zijn over zijn eigen partij. Het telefoonincident maakte de stemming ook al niet echt gezelliger. Het feit dat we slecht spelen, en toch winnen, is echter positief. En... de andere uitslagen in de poule zijn ook positief, aangezien we door de nederlagen van Philidor en Euwe weer gedeeld koploper zijn! Uiteindelijk dus toch een lekker gevoel om de feestdagen mee in te gaan, en ons voor te bereiden op het tweede deel van een ongetwijfeld spannende competitie.
Van te voren was er al een heleboel te doen geweest over deze wedstrijd. Of eigenlijk meer over de reis ernaar toe en de vraag of we wel of niet een of twee nachten in Groningen zouden gaan overnachten. Bij de eerste (en tot nu toe enige) voorbespreking in september was dit onderwerp al aan de orde gekomen, maar zoals dat wel vaker gaat zonder definitief plan ook weer in te ijskast geschoven. Teamleider Martin deed zijn best om tegemoet te komen aan de wensen van al zijn spelers. De een wilde twee nachten blijven slapen, een ander maar een nacht, en nog weer anderen stelden de beslissing hierover nog maar even uit. Het gevolg was dat er tientallen mailtjes heen en weer zijn gegaan over het regelen van de reis en de overnachting totdat uiteindelijk iedereen er doodmoe van werd. Het viel me allang mee dat we keurig met tien mensen op tijd in de Euroborg aangekomen waren en ik stond er helemaal niet van te kijken dat ik een teamgenoot hoorde vragen op welk bord hij eigenlijk zat. 'Bord 10? Betekent dat dat ik zwart heb?' Dat zegt wel genoeg over de voorbereiding.
We speelden in een mooie ambiance, in de Euroborg, het stadion van FC Groningen, en naast ons speelde LSG I tegen Groningen I. Als je niet aan zet was kon je altijd even bij de grote jongens gaan kijken, want Groningen I had maar liefst vier GM's boven de 2600 opgesteld. Blijkbaar motiveerde dit alles ons meer dan de Groningers want de wedstrijd verliep voorspoedig.
Zelf maakte ik het eerste punt. In een Svesnikov-stukoffervariant haalde mijn tegenstander een paar zetten door elkaar en dat kun je je in dat soort stellingen natuurlijk niet permitteren. Ik moest nog wel een paar sterke zetten bedenken, maar daarmee was de partij ook meteen bekeken. Van tegenstander Michael Riemens mocht ik het mat ook uitvoeren, waar zie je dat nog? Mark Irwin had zijn dag niet. Zelf dacht ik eigenlijk dat hij nog een tijdje goed had gestaan, maar navraag leerde dat het vanaf het begin een slechte partij was geweest. In een e6 a6 Siciliaan had Mark met zwart zijn koning in het midden gelaten en h5 en g5 gespeeld. Als je aanval dan doodloopt blijf je met een ruïne zitten. Renze Rietveld maakte het mooi af met een torenoffer.
Sven Bakker kreeg van Rudolf Potze alle tijd om zijn stukken goed klaar te zetten en vervolgens in het centrum op te marcheren. Op een zeker moment zag ik twee witte vrijpionnen op c5 en d5 en die domineerden de hele stelling. Keurig puntje voor Sven. De partij Luuk van Kooten - Henk van Putten vond ik de vreemdste van allemaal. Henk had de Modern Defence maar weer eens van stal gehaald (ik heb mensen horen zeggen dat hij maar wat zat aan te moddernen) en had al snel een hele zwakke pion op d6. Henk besloot die pion dan maar te geven en te hopen op tegenspel en voor hij het wist had hij compensatie voor de pion. Nog voor zet twintig durfde Henk zelfs al weer remise aan te bieden.Wit weigerde maar speelde, wellicht ook beïnvloed door het vreemde partijverloop niet optimaal. Henk won snel zijn pion terug en daarna nog een erbij. Het eindspel werd daarna vakkundig door Henk uitgetikt.
Van de partij van Michiel van Wissen tegen Christofoor Baljon heb ik niet veel gezien en nog minder begrepen. Al na een zetje of zeven stond er een zwarte pion op d3 en die heeft er heel lang gestaan, bijzonder hinderlijk voor wit. Hoe Michiel dit voordeel in een punt heeft omgezet in een punt is me ontgaan. Joost Mellegers zat met wit tegen Harald Fischbach urenlang een beetje te duwen zonder dat er erg veel gebeurde. Toen zwart eindelijk een fout maakte en het ijzersterke pionoffer e4-e5 toeliet stond Joost opeens gewonnen, maar nu brak het hem op dat hij nog maar een paar minuten had voor nog een zetje of tien. Onder tijdsdruk ging Joost de fout in en vervolgens ook nog door zijn vlag.
Martin Roobol speelde eindelijk weer eens een lekkere partij. Het afgelopen jaar heeft hij heel wat partijen verloren door te lang na te denken en vervolgens in tijdnood de mooie stelling te zien veranderen in een puinhoop. Deze keer niet. Martin had tegen Dimitri van Leent steeds een prettige plus, hield die vast en uiteindelijk besloot zwart om dan maar de dame te 'winnen' tegen toren paard en loper. Niet lang daarna was het pleit beslecht. Daarmee waren we op 5-2 gekomen en dat deed Rudy van Wessel aan bord 1 tegen Davit Lobzhanidze besluiten tot remise. Voorzover ik kon zien is het evenwicht in deze partij nooit verbroken geweest, wit zat een beetje te duwen maar nam ook weer geen risico's, kortom solide remise en twee matchpunten in de tas.
Naast hem zat Wim Heemskerk tegen Frits Rietman en Wim speelt eigenlijk altijd remise. Hoe hij het doet weet ik niet, maar dat halfje kunnen we net zo goed van tevoren invullen. Ook nu weer, die partij kabbelt een beetje door totdat het bord bijna leeg is en vervolgens wordt tot remise besloten. Als laatste was Eelco Kuipers nog bezig tegen Uwe Rau. Eelco zat volgens eigen zeggen de eerste uren van de partij in een zware dip, hij gebruikte dan ook ontzettend veel tijd om wat standaardzetjes te doen in een Siciliaan die hij al zijn hele leven speelt, maar toen de mist voor zijn ogen wat optrok won hij al snel de witte c-pion en sleepte vervolgens het punt op het droge. Eindstand 7 - 3.
Toen onze wedstrijd klaar was konden we nog de ontknoping zien van Groningen I - LSG I, dat eindigde in 5-5, een bijzonder knappe prestatie van ons eerste als je ziet wie er allemaal meededen.
Reden genoeg om een en ander uitgebreid na te bespreken in schaakcafé Atlantis. Wat mij betreft spelen we volgend jaar weer een uitwedstrijd tegen Groningen.
Om na te spelen: de partijen A. Termeulen - M. Riemens en L. van Kooten - H. van Putten.
Vrijdagavond leek het allemaal zo mooi: Kramnik de enige echte wereldkampioen en Lulletje Rozenwater opgestapt. Achterbaksheid netjes bestraft en een blatende manager op de enige plek waar hij hoort, namelijk aan de zijlijn. Zou er dan toch zoiets als rechtvaardigheid zijn? Nog geen vierentwintig uur heeft die roze wolk geduurd. Bij de Chinees probeerde iemand me wijs te maken dat er een god bestaat en had LSG 2 met de ergst mogelijke cijfers verloren. Die vermomde Jehova's-getuige heeft natuurlijk geluk dat er in de echte wereld geen straf staat op domheid, maar op het schaakbord levert geknoei toch echt een nul op.
Maarschalk Martin had zijn mannen een uur eerder opgetrommeld om alvast te oefenen in het plaatsen van de stukken op het juiste veld. Gelukkig is zo'n corveedienst slecht eenmaal per jaar, want de exercitie heeft ons duidelijk niet geholpen. Voortaan om één uur beginnen en dan net vijf voor één het Denksportcentrum binnenwandelen lijkt mij een veel betere voorbereiding. Dat elf uur in ieder geval niet werkt, liet Martin zelf als eerste zien. In een Modern Defence sloeg hij met zijn loper op b5 om nog geen zet later te ontdekken dat dat stuk toch echt noodzakelijk was om f5 te dekken. Zonder Lxb5 zat er voldoende dynamiek in de zwarte stelling, maar nu drongen de witte dame en loper via de h3-c8 diagonaal naar binnen en met de zwarte koning vastgeklonken op d8 was mat onvermijdbaar.
Lepe Leon - zie foto rechts - had natuurlijk niet meegeholpen het materiaal op te zetten. Een invaller van stand vraag je zoiets niet. Jammer, want dan zou hij vast gezien hebben dat pionnen naast elkaar en niet achter elkaar horen te staan. Nu probeerde the King in de gxf6-variant van de Caro-Kann chaos te scheppen. In de vorige ronde had hij al binnen een paar zetten een toren via b7 en c7 op c5 en dit keer verscheen er op een gegeven moment een zwarte toren via g8 en g1 op h1. Eddy Scholl was niet onder de indruk en nog voordat Leon tijd had naar z'n hoofd te grijpen, zag Scholl de combinatie al en verdween Th1 van het bord.
De slappe remise van Sven in een vooruitgespeelde partij meegeteld, stonden we inmiddels al twee punten achter en begon het er somber uit te zien. Vooral ook omdat de betere stellingen niet tot winst gevoerd werden.
Joost, na twee jaar weer terug in de LSG-gelederen, had vanuit de Ragozin-variant van het damegambiet een prettig positioneel voordeeltje behaald: een zwarte isolanus op d5 en een loper tegen een paard. Dat paard stond echter wel op e4 en in combinatie met actieve zwarte torens leverde dat net voldoende tegenwicht om de boel droog te houden. Een plusremise telt helaas slechts voor een halfje en daar werden we niet wijzer van.
Hetzelfde kan gezegd worden van mijn - zie onderstaande foto - partij: steeds iets beter, maar nooit echt groot voordeel. Tijdens de Chinees probeerde Martin nog een dameruilvariant en dat lijkt inderdaad beter dan het pionoffer dat ik pleegde. Om die pion uiteindelijk terug te winnen, was er een grote afruil nodig en dat vereenvoudigde de stelling teveel.
Na vijf partijen stonden we dus met 1½ - 3½ achter en alleen Michiel leek tegen te gaan scoren. In een Siciliaan was hij de Najdorf uit de weg gegaan door in plaats van 3. d4 voor 3. c3 te kiezen. Terwijl de Wijze van Wissen rustig verder ging met zijn ontwikkeling, vond de zwartspeler het nodig het centrum te openen met zijn koning nog op e8. De executie was een kwestie van tijd en Michiel maakte het rustig en gecontroleerd af.
Er restten nu nog vier (!) slechte stellingen en een drama leek onafwendbaar. Henk had in een gesloten Siciliaan 32 zwarte velden cadeau gedaan en e3 leek een krater in het witte kamp. Hoe Handige Henkie het geflikt heeft weet niemand, maar ineens stond er een punt voor ons op het scorebord. Henk zelf was al weer op weg naar huis voordat de rest van het team begreep wat er gebeurd was, dus hij moet het later zelf maar eens vertellen. (Dat kunt u als naschrijft onderaan dit verslag lezen).
Zou er nog zo'n wonder komen? In ieder geval niet bij Eelco. De kiepende Kuip was langzaam maar zeker uit zijn Slavische bunker gekomen en had zijn damevleugelpionnen laten oprukken naar b4 en c5. Dat oogde mooier dan het was. De, vooral volgens eigen zeggen, sterkste speler van ons team, verslikte zich ergens en ineens was de hele zwarte damevleugel lam en rijp voor de sloop. De marteling duurde nog lang, maar verlies was onvermijdelijk.
Bij Mark waren in het middenspel de kansen over en weer gegaan. Onze TV-beroemdheid gaf ruiterlijk toe dat zijn tegenstander meer winstkansen had gehad dan hij en dat remise goed betaald was. Dat mag zo zijn, maar de kranige verdediging van een eindspel met kwaliteit minder moet hier zeker genoemd worden. Alleen die inspanning is al een half punt waard!
De laatste ploeteraar was Albert. Toen ik halverwege even bij Aanvallende Albert een kijkje nam, was ik blij dat ik op dat bord noch de witte, noch de zwarte stukken hoefde te beroeren. Offers, penningen, hangende stukken, lopende pionnen en dan heb ik het nog niets gehad over de twee kwetsbare koningen... Tijdens de partij dacht Albert te gaan winnen en de uitvoerige analyse achteraf bevestigde dat vermoeden. Hij vergiste zich echter in de vele complicaties en moest uiteindelijk een zeer slecht uitziend eindspel verdedigen. Dat deed hij met verve en zo mocht hij uiteindelijk nog een halfje noteren.
Tja, de waarheid is hard, maar ik moet zeggen dat Philidor terecht gewonnen heeft. Misschien speelde de rol van Elo-favoriet ons wel teveel parten. Nu gewoon even een paar wedstrijdjes ontspannen spelen en dan zien we wel weer. Overigens ben ik van mening dat we volgende maand op vrijdag al naar het hoge Noorden moeten vertrekken. Ik ga maandag direct m'n paspoort verlengen.
| LSG 2 | Philidor Leeuwarden 1 | 4½ - 5½ |
|---|---|---|
| Sven Bakker | Bas van der Lijn | ½ - ½ |
| Wim Heemskerk | Addy Lont | ½ - ½ |
| Martin Roobol | Migchiel de Jong | 0 - 1 |
| Joost Mellegers | Eric-Jan Wagenmakers | ½ - ½ |
| Leon Konings | Eddy Scholl | 0 - 1 |
| Mark Irwin | Jan Hania | ½ - ½ |
| Eelco Kuipers | Tjapko Struik | 0 - 1 |
| Michiel van Wissen | Harmen van den Berg | 1 - 0 |
| Albert Termeulen | Jelmer Veltman | ½ - ½ |
| Henk van Putten | Jippe Kamstra | 1 -0 |
Beste Wim,
Om je vraag over de zege van "Handige Henkie" (die nog een tijd analyseerde met Jippe Kamstra, dus zo snel was ik ook weer niet weg) te beantwoorden, gaat hierbij de partij, ook maar meteen naar onze webmaster die ook nogal verbaasd was. Mijn verklaring is dat er een ELO-gap van vele honderden punten gaapte tussen mijn spel t/m zet 15 en de rest van de partij en dat ik het nodige stellingsgeluk had om van een half naar een 1 te komen.
Teamleider Martin Roobol heeft ons allemaal dit seizoen verboden om voor het einde van de negende ronde ook maar te denken aan het K-woord, laat staan het uit te spreken. Moeilijk als je de hoogste teamrating blijkt te hebben, maar alle 10 hielden zich aan het woord van de baas, ook slaagden we er met enige moeite in om de eerste plek mis te lopen, wat natuurlijk de verleiding tot K-speculaties onweerstaanbaar had gemaakt.
Martin - zie foto rechts - gaf zelf aan bord 5 het goede voorbeeld en nam samen met Pieter Hopman een ADV-middag op. Dat halfje hadden we alvast afgestaan in de race om de fel begeerde niet-K-plaatsen. De anderen, die gemiddeld 4 uur langer werkten dan Martin, neem ik door op bordvolgorde.
Invaller Leon Konings baarde opzien door tegen IM Piet Peelen in een Grünfelder zonder een seconde na te denken een witte toren te laten verdwalen op c7, midden tussen de zwarte troepen. Theorie, dachten de meeste teamgenoten, maar ik heb veel met Leon geanalyseerd en wist wel beter: ten eerste zou Leon zo'n ingewikkelde variant nooit willen en kunnen onthouden, ten tweede is hij prima zelf in staat om zo'n ogenschijnlijk krankzinnig idee te verzinnen en nog zonder dralen uit te voeren ook. Hoe dan ook werkte het, want uiteindelijk verzoop de meester in de complicaties en verblunderde een stuk.
Michiel van Wissen koos met zwart een veeleisende variant tegen de sterke jeugdspeler Rob Schoorl en miste één keer de beste, theoretische zet. Dat kon zijn koningsstelling niet hebben en ondanks fel verzet kreeg Michiel geen kans meer. Later bleek het allemaal tactisch uiterst verantwoord, omdat we dankzij Michiel uit de gevreesde K-zone wegbleven.
Rudy van Wessel won tegen Giel Spaans op z'n Roedi's: hard werken en kleine plusjes verzamelen, dan gaat de tegenstander er vanzelf aan onderdoor. Ook nu bleek het recept van onze voorzitter weer feilloos te werken.
Sven Bakker speelde zijn vertrouwde Caro-Kann tegen Yong Hoon de Roover, die dat zelf ook bijna altijd speelt. Sven kwam nooit in gevaar en miste zelfs nog een riante kans op groot voordeel. Het kan ook zijn dat onze penningmeester een verantwoorde uitgave had gedaan door Philidor te bellen en dat hij, na de prognose vernomen te hebben, onze score niet te hoog wilde laten oplopen. Remise dus. Martin hebben we gehad, dus nader ik de zwiepende staart van ons team.
Wim Heemskerk had het lastig tegen de sterke Duitser Thomas Thiel, durfde op het kritieke moment een onduidelijke combinatie niet aan, maar hield zijn iets slechtere stand keurig onder controle. Dat was het laatste halfje van de dag. Onze laagste 4 borden maakten schaamteloos gebruik van de veilige K-marge, die hun meer sociale en dus terecht hoger geplaatste teamgenoten, hadden opgebouwd:
Henk van Putten kwam tegen Peter Smits in een Caro-Kann op bekend terrein, dat hij samen met Leon in de jaren tachtig in kaart had gebracht. Uiteraard bleek later dat Leon zich hier niets, maar dan ook helemaal niets, van wist te herinneren. De vroeger studie leverde alras tijd- en materiaalvoordeel op met wat kleine combinaties, de rest was techniek.
Mark Irwin gaf tegen Lucas van Mil een mooie demonstratie van de door Timman zo treffend beschreven 'power-bishops' ; wit kon al het bisschoppelijk geweld slechts afkopen met een pionnetje. Daarna voerde Mark zijn voordeel met vaste hand tot winst.
Albert Termeulen mocht ook een Caro-Kann bestrijden en deed dat op z'n Alberts, even gewelddadig als origineel. Jeugdspeler Enrico Blees schrok zich natuurlijk rot van het stukoffer, terwijl dat toch in Alberts standaardpakket zit. De partij met commentaar van de witspeler is hier na te spelen.
Onze tweede invaller, Ik Oei - zie foto hierboven -, mopperde tijdens de partij wat op het slechte spel, terwijl ik toch echt dacht dat zijn zetten aardig in de roos waren. Later bleek hij te doelen op de zetten van tegenstander Rob van Someren.
Al met al een verdiende zege op een sterk en ook sympathiek team, dat vast nog wel het linkerrijtje gaat halen. Ook het linkeballen om de K-plaats werd met succes bekroond: onze vrienden uit Leeuwarden liggen een halfje op ons voor.