| Meesterklasse | Mp | Bp | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | |
| 1 | Groningen | 17 | 60 | 6½ | 8 | 7 | 7½ | 7½ | 5½ | 5 | 6 | 7 | |
| 2 | HSG | 16 | 60 | 3½ | 7 | 7 | 8 | 7½ | 6½ | 5½ | 7 | 8 | |
| 3 | Apeldoorn | 10 | 47½ | 2 | 3 | 5½ | 4½ | 6 | 3½ | 6 | 8 | 9 | |
| 4 | HMC Den Bosch | 10 | 45½ | 3 | 3 | 4½ | 6½ | 4½ | 5½ | 6 | 6 | 6½ | |
| 5 | ESGOO | 10 | 42 | 2½ | 2 | 5½ | 3½ | 5 | 5½ | 7 | 5 | 6 | |
| 6 | SO Rotterdam | 9 | 44½ | 2½ | 2½ | 4 | 5½ | 5 | 5 | 8 | 5 | 7 | |
| 7 | Utrecht | 7 | 46 | 4½ | 3½ | 6½ | 4½ | 4½ | 5 | 4½ | 6½ | 6½ | |
| 8 | LSG | 7 | 41 | 5 | 4½ | 4 | 4 | 3 | 2 | 5½ | 7 | 6 | |
| 9 | SMB | 4 | 35 | 4 | 3 | 2 | 4 | 5 | 5 | 3½ | 3 | 5½ | |
| 10 | Zukertort Amstelveen | 0 | 28½ | 3 | 2 | 1 | 3½ | 4 | 3 | 3½ | 4 | 4½ |
Door de zege op Utrecht stond er in de wedstrijd tegen Amstelveen niet zo heel erg veel meer op het spel. Natuurlijk, SMB kon nog altijd profiteren van een misstap van LSG, maar daar hield eigenlijk niemand meer rekening mee. Het grootste belang leek dan ook te zitten in de partijen Menno Okkes - John van der Wiel en Sybolt Strating - Tom Middelburg. De twee witspelers speelden in deze partijen voor een meesternorm. Sybolt Strating was de eerste van de twee die slaagde. Tom had de partij scherp opgezet, misschien zelfs iets te scherp, maar tegen een speler die uit is op een half punt kon hij zich dat permiteren.
Ivo Wantola kwam tegen de de jeugdige invaller Bram ter Schegget (Amstelveen heeft dit seizoen regelmatig jeugdspelers ervaring op laten doen in de meesterklasse) ondanks een pion achterstand in een toreneindspel niet echt in gevaar : 1 - 1. De derde puntendeling werd aangetekend door Stefan van Blitterswijk. Tegen Paul-Peter Theulings werden al snel de nodige stukken afgeruild. Het resterende eindspel bood beide spelers niet echt veel kansen. Jeroen Blokhuis was veel minder vredelievend. Hij zette de koningsvleugel van Raymond de Rooij al snel fors onder druk en pakte uiteindelijk het volle punt met een fraai torenoffer. Een leuke partij om na te spelen. Onze topscorer Eelke Wiersma was tegen Henk Schmitz minder op dreef. Een klein foutje in de opening zorgde er voor dat er al snel heel weinig winstkansen overbleven: 3 - 2
Onze voorsprong werd uitgebouwd door Michiel Bosman. Hij profiteerde handig van het feit dat Sander Los zijn paarden wat onhandig aan de rand van het bord plaatste. Met 2 pluspionnen en een sterk loperpaar kon Michiel uitindelijk kiezen uit diverse winstwegen. Met nog twee halfjes van Mark van der Werf en John van der Wiel werd nog voor de tijdcontrole het eerste matchpunt veilig gesteld. Bij het treffen tussen Mark van der Werf en Matthew Tan was niet veel bijzonders gebeurd. John van der Wiel had Menno Okkes daarentegen stevig voor de remise en daarmee een meesterresultaat laten werken. Na een vroeg remise-aanbod was John er eens goed voor gaan zitten. Na twee pionoffers was hij dicht bij winst gekomen, maar hij kwam er net niet doorheen.
De twee laatste partijen kregen uiteindelijk een onverwachtte winnaar. Raoul van Ketel was tegen Jelmer Sminia te ver gegaan in zijn winstpogingen. In plaats van de heel lang verwachte remise werd het dan ook een nul. Heel anders was het het partijverloop bij Edwin van Haastert - Sybolt de Boer. Edwin kwam niet lekker in zijn spel, stond lang slecht, maar kwam onverwacht wel het nodige materiaal voor. Toen zijn tegenstander weigerde een kwaliteit terug te winnen, de a-lijn opende en ook nog eens een leuke slotcombinatie toe liet profiteerde Edwin uiteraard dankbaar, zie onderaan dit verslag voor de bijzonderheden: 6 - 4
Met deze zege is het seizoen toch nog redelijk afgerond. Met zeven matchpunten is LSG achtste geworden met slechts enkele bordpunten achterstand op Utrecht. Komende zaterdag zal ons bekerviertal in Hoorn nog strijden op de finaledag van de KNSB-beker. Als het goed is zullen de partijen live te volgen zijn op het internet. Eventuele toeschouwers kunnen ter plekke ook nog meedoen aan een rapidtoernooi. Kijk voor info op de sites van SC De Eenhoorn of op onze homepage.
Na een vreselijk slechte opening van mijn kant, deed mijn tegenstander Sybolt de Boer met zwart het op zijn zachtst gezegd niet helemaal nauwkeurig. Ik kwam een kwaliteit en twee pionnen voor, maar ondanks de grote materiële voorsprong bleek het toch nog verrassend lastig te zijn. Uiteindelijk werd ik een handje geholpen doordat Sybolt de a-lijn opende voor mijn toren. In de diagramstelling staat wit totaal gewonnen. Het eenvoudigste is 53. Dh4! met het idee 53... Dxc3? 54. Ta7 h6 55. De7 en nadat wit uit wat schaakjes is gelopen wordt zwart mat gezet. Ik zag echter een ander fraai mat:
53. Pe6 Dxc3 54. Dxh7+ Kxh7 55. Th1+ Ph6 56.Ta7+ Tg7?? Allemaal gepland. Ik dacht echter dat ik na het veel betere 56... Dg7 57. Pxg7 Txg7 58. Ta6 het paard op h6 zou winnen. Helaas faalt dat jammerlijk op 58... Lxa6. Gelukkig blijkt de stelling nog steeds erg goed voor wit na 58. Ta2 of het wat lastigere 58. Ta8. Maar wit zal toch nog heel hard moeten werken voor het volle punt. Na de voordehand liggende tekstzet had ik een fraai mat gezien. 57. Pg5+ 1-0
Ik mocht het mat niet meer uitvoeren: 57... Kh8 58. Txh6+ Kg8 59. Ta8+ Dc8 60. Txc8 mat. De volledige partij kunt u via het menu aan de linkerkant naspelen door op de optie Partijen in gameviewer 9 te klikken.
Voor het eerst dit seizoen is LSG boven de "rode streep" gekomen. Utrecht werd in een wedstrijd met wisselende kansen met de kleinst mogelijke cijfers verslagen waardoor SMB, dat in Groningen met 6-4 verloor, op de ranglijst gepasseerd werd. Gezien het programma in de slotronde lijkt handhaving in de meesterklasse nu een feit, maar er moet uiteraard nog wel gespeeld worden.
Van te voren was het idee heel duidelijk. Het krachtsverschil met Utrecht was niet zo heel erg groot dus er lagen kansen. Een tactische opstelling met een sterk middenveld zou daarbij de kansen alleen maar vergroten. Kijkend naar de kille cijfers achteraf heeft de tactiek perfect gewerkt, maar het had ook zomaar anders kunnen lopen. Cruciaal voor de wedstrijd was de partij John van der Wiel - Joost Berkvens, waarin de Leidse grootmeester een toreneindspel met een pion achterstand volkomen onverwacht won.
Slechts een partij eindigde relatief snel in remise. Stefan van Blitterswijk zag zijn stelling tegen Alexander van Beek snel vervlakken. Edwin van Haastert "snackte" tegen Joost Michielsen een pion, kwam even wat gedrukt te staan, maar sloeg met een kwaliteitsoffer nog voor de tijdnoodfase keihard toe. De voorsprong bleef niet lang op het scorebord staan. Michiel Bosman gaf een pion weg en was met nog weinig tijd op de klok en een slechte stelling op het bord kansloos tegen Ali Bitalzadeh.
Er leken vervolgens de nodige problemen te ontstaan toen Tom Middelburg een remise aanbod van Marc Erwich afsloeg omdat hij meende meer dan eeuwig schaak te hebben. Helaas klopten zijn plannen niet (1½ - 2½)
Mark van der Werf is de laatste tijd in topvorm. Tegen Jelmer Jens kwam hij na een bekend pionoffer tot een fraaie aanvalspartij. Het werd zijn derde achtereenvolgende competitiezege. Met een goede zege van Eelke Wiersma tegen Robert Ris en een nederlaag van Jeroen Blokhuis tegen Martijn Dambacher, de laatste sloeg wel heel erg hard toe toen Jeroen wat verslapte, kwam er aan het einde van de tijdnoodfase een 3½ - 3½ stand op het scorebord.
Ivo Wantola en John van der Wiel hadden allebei een toreneindspel met een pion achterstand, terwijl Raoul van Ketel een pluspion met een goede stelling had. Utrecht leek daarmee de beste kansen te hebben, maar verslagen was LSG nog niet.
In het laatste uur nam de wedstrijd een verrassende wending. Allereerst kwam Ivo Wantola met remise goed weg tegen Jeroen Willemze. Ivo's pionoffer in de opening had niets opgeleverd en in het toreneindspel leek hij kansloos te gaan verliezen. Totdat Jeroen de pluspion terug gaf.
En toen gebeurde waar in Leiden niet meer op gehoopt werd. Joost Berkvens forceerde tegen John van der Wiel op een verkeerde manier - zie fotogram boven. Een toreneindspel met pluspion werd daardoor een toreneindspel met een pion achterstand. En dat kleinood bleek aan John wel besteed: promotie en kort daarna mat, kortom een matchpunt binnen.
En het werden er twee. Raoul van Ketel had helaas niet meer de tijd om zijn partij tegen Thomas Willemze, waarin hij van begin tot eind de beste kansen had, tot winst te brengen. Zijn remise was voor LSG echter wel voldoende voor de belangrijke eindzege.
| LSG | Utrecht | 5½ - 4½ |
|---|---|---|
| Ivo Wantola | Jeroen Willemze | ½ - ½ |
| Raoul van Ketel | Thomas Willemze | ½ - ½ |
| Jeroen Blokhuis | Martijn Dambacher | 0 - 1 |
| Mark van der Werf | Jelmer Jens | 1 - 0 |
| Eelke Wiersma | Robert Ris | 1 - 0 |
| John van der Wiel | Joost Berkvens | 1 - 0 |
| Edwin van Haastert | Joost Michielsen | 1 - 0 |
| Tom Middelburg | Marc Erwich | 0 - 1 |
| Stefan van Blitterswijk | Alexander van Beek | ½ - ½ |
| Michiel Bosman | Ali Bitalzadeh | 0 - 1 |
Korting op de ziektekostenpremie voor de teamcaptain van het bekerteam (zie vorige bekerverslag van Eelke), is misschien aardig, maar wellicht moet zelfs al ernstig gedacht worden aan iets als een overlijdensrisicoverzekering. De spelers weten namelijk keer op keer het uiterste van het hart van de captain te vergen en het zou zo maar kunnen dat ze toch een keer een stapje te ver gaan.
Gisteravond was het weer zover, LSG ging weer bekeren. Tegen underdog Voorschoten moest een ELO-overwicht van ruim 200 punten op alle borden dan toch garant staan voor een soepele zege. Het werd zoals waarschijnlijk bij iedereen inmiddels wel bekend een zege, maar soepel kan ik het nog altijd niet noemen.
De start was wel goed. Mark van der Werf had aangegeven dat hij mogelijk 19.30 niet zou halen als aanvangstijdstip, maar was toch op tijd waardoor we geen gebruik hoefden te maken van de afspraak dat er tot uiterlijk 19.45 gewacht zou worden met het in werking stellen van de klokken. Zeer voortvarend verliep vervolgens de partij van Edwin tegen Marcus Driessen. Edwin die van te voren nog geklaagd had over zijn fysieke gesteldheid had duidelijk geen zin al te lang achter het bord te zitten en blies in minder dan twee uur de zwarte stelling volledig op.
Na ontspannen meegekeken te hebben bij de post mortem van de partij betrad ik vervolgens weer het speelzaaltje om binnen enkele minuten vast te kunnen stellen dat de 1-0 voorsprong nog zeker geen garantie was voor succes. Mark had weliswaar een kleine plus, maar Michiel was behoorlijk verrast door een interessant stukoffer op f2 en Rudy was in een stelling terechtgekomen waarin hij alleen nog maar kon keepen. Dat keepen heeft Rudy nog wel een tijd volgehouden, maar tegenstander Frank den Herder (oud-LSG) vond nog voor de tijdcontrole de weg naar winst. 1-1
De beslissing ging dus vallen in de uitvluggerfase (of mogelijk zelfs opnieuw in beslissingsvluggertjes).
Mark had zijn kleine plus uitgebouwd tot een pluspion, en een mataanval, vraag was alleen heeft de tegenstander wellicht nog eeuwig schaak? Michiel had de partij na het terugofferen van een stuk weer onder controle gekregen en stond eveneens een pion voor, maar de stelling zat nog dicht tegen remise aan. Kortom, winstkansen waren er vooral voor LSG en dus tijd om maar eens een biertje te bestellen.
Teruggekomen in de speelzaal bleek Mark sneller dan verwacht tot winst gekomen - zie de partij - en met het eindspel K+P+5 pionnen tegen K+L+4 pionnen op het bord bij Michiel zonder noemenswaardig tijdsverschil leek het pleit beslecht, zoals u in het linkerdiagram kunt zien.
Michiel zag een winstmogelijkheid. Heb ik helemaal geen problemen mee, maar dan moet je het ook wel goed uitspelen en gewoon de loper die je kan winnen meenemen (1. Pd4 Ke5 2. d6! Lxh4 3. d7? i.p.v. 3. Pf3) en zeker niet de tegenstander laten ontsnappen naar een stelling die zelfs verloren i.p.v. gewonnen is. Paniek en zoals Geralt (samen met Adinda aanwezig voor de morele steun) ook al heeft aangegeven ook hectiek. Met 24 seconden voor Michiel en 13 seconden voor Frits Fritschy vergat Frits een schaak op te heffen. Het leverde Michiel 2 minuten extra tijd op en met een kort daarop ontstaan eindspel K + D + L (voor Frits) tegen K + P +2 verre vrijpionnen (voor Michiel) - zie rechterdiagram - was het snel duidelijk dat de tijd de doorslaggevende factor ging worden. Dat Frits in de resterende 5 seconden nog zijn dame weggaf (... Kd5, Pb4) was alleen voor de statistieken van belang, mat geven voor dat zijn tijd verstreken zou zijn kon hij niet meer. Kortom 3-1 en LSG wederom bij de laatste 4.
En de captain? Tsja, hij voelt zich weer een jaar ouder, is ook weer een deel van zijn laatste grijze haren kwijtgeraakt, maar het hart functioneert gelukkig nog.
| Voorschoten | LSG | 1 - 3 |
|---|---|---|
| Peter Wilschut | Mark van der Werf | 0 - 1 |
| Frits Fritschy | Michiel Bosman | 0 - 1 |
| Frank den Herder | Rudy van Wessel | 1 - 0 |
| Marcus Driessen | Edwin van Haastert | 0 - 1 |
In de uitwedstrijd tegen Homburg Apeldoorn heeft het eerste van LSG duidelijk kansen gehad op tenminste een matchpunt. In de de strijd tegen degradatie was zo'n succes welkom geweest, maar het missen van de kans heeft in elk geval geen directe gevolgen daar ook de andere degradatie kandidaten verloren.
De strijd begon tam met een remise in elf zetten tussen Eelke Wiersma en Georgios Souleidis. Op de meeste borden bleef daarna geruime tijd de stelling in evenwicht. Alleen Edwin van Haastert leek een eenvoudige overwinning te gaan boeken. Na 15 zetten stond hij een pion en anderhalf uur bedenktijd voor. Het zou allemaal anders lopen.
Ivo Wantola begon met 45 minuten meer bedenktijd, als gevolg van het in de verkeerde trein stappen van zijn tegenstander Arne Moll. Ivo had volgens mij enige tijd een heel klein plusje, maar meer dan remise heeft er waarschijnlijk nooit ingezeten. Ook Tom Middelburg had enige tijd licht voordeel tegen Merijn van Delft, weigerde daarom ook in eerste instantie een remiseaanbod, maar moest enige tijd later toch in de puntendeling berusten. 2-2 werd gescoord door John van der Wiel, die in plaats van een van de grootmeesters waar hij zich op voorbereid had, te maken kreeg met Roeland Pruijssers, een speler op jacht naar een grootmeesterresultaat. De kans daarop bleef behouden met een solide remise.
Daarmee was de tijdnoodfase in zicht en was nog altijd alles mogelijk. Raoul van Ketel speelde tegen Manuel Bosboom een "alles of niets" partij. Het werd niets Het idee was dat daarmee het evenwicht slechts kort verstoord zou zijn, maar het pakte anders uit. Michiel Bosman was dankzij wat dubieuze zetten en offers van Siebrecht totaal gewonnen komen te staan. Maar met een slechts 8 seconden op de klok voor de resterende 10 zetten moest er nog wel gewerkt worden om het punt te verzilveren. Op een van de laatste zetten ging het mis. Toren voorsprong weg en vervolgens onvermijdelijk remise.
Kort daarvoor waren Stefan van Blitterswijk en Arthur van de Oudeweetering ook al een puntendeling overeengekomen, waar Stefan waarschijnlijk goed mee weg kwam. De tijdcontrole werd dus met een 3-4 achterstand bereikt. En gezien de resterende stellingen (alleen bij Mark zag het er goed uit) was ook duidelijk dat er niet veel meer inzat. En Edwin dan hoor ik u denken? Tsja, die keek ondertussen na diverse mindere zetten aan tegen een rokende puinhoop met een kwaliteit achterstand.
Mark van der Werf veroverde inderdaad zijn grootmeesterscalp. Tegenstander Spike Ernst wilde in een eindspel met toren en ongelijke lopers om onduidelijke redenen remise uit de weg gaan. Daar slaagde hij bijzonder goed in, alleen denk ik niet op de manier zoals hij zich dat had voorgesteld. Leon Konings hield lange tijd alles onder controle tegen Kabatianski, maar greep in het laatste uur meerdere keren pijnlijk mis en kon vervolgens hoofdschuddend opgeven. Edwin, die als eerste gewonnen had gestaan, mocht daarna als laatste opgeven: 4 - 6.
Er zijn dus nog altijd matchpunten nodig om degradatie te ontlopen!!
Teamleider van het eerste team van LSG en dus ook van het KNSB-bekerteam, een niet te benijden functie is dat. Het hele seizoen al kampt hij met onderbezetting, problematische afspraken met tegenstanders over de dag van spelen en, niet onbelangrijk, over het aanvangstijdstip. Wanneer dan ook nog een keer zijn onderdanen zelf er een potje van maken, dan zou hij eigenlijk in aanmerking moeten komen voor een korting op zijn ziektekostenpremie. Een van de problemen die hij verder nog op een goede manier moet oplossen is om zijn sterspeler Wiersma 's avonds nog thuis te krijgen. Wiersma heeft niet, zoals een goed 18-jarige betaamt, meteen zijn rijbewijs gehaald, en de gevolgen daarvan ondervindt de teamleider elke maand weer opnieuw. Gelukkig blijft hij er optimistisch onder en sprak derhalve voor de wedstrijd tegen Oegstgeest uit dat hij voldoende vertrouwen in het team had dat het niet op vluggeren zou uitdraaien, dus dat hij best durfde aan te bieden om Wiersma desnoods zelf naar huis te rijden.
Zo begonnen we goed voorbereid op de eigen clubavond in het volle vertrouwen de volgende barrière te slechten. Het werd, al moet het woord schandalig tegenwoordig spaarzaam gebruikt worden, een schandalige vertoning wat de LSG manschappen lieten zien. Wel puur volksvermaak overigens zoals de vele belangstellenden konden zien. In de vier reguliere partijen werd het krachtverschil dat op papier bestond op geen enkele manier uitgedrukt. Edwin wist de witkleur die hij lootte op geen enkele manier te gebruiken en zijn partij eindigde al snel in remise. Mark stond tegen Fred Slingerland ook al eerder ietsje minder dan beter en besloot tot remise. Vervolgens mochten Raoul en ikzelf hun rokende puinhopen proberen om te zetten in een winst. Laat ik eerst mijn eigen partij kort bespreken, waarvan u de cruciale zetten hier kunt naspelen.
Op een gegeven moment bereikten we met beiden nog 5 minuten op de klok ongeveer de volgende stelling als in het linkerdiagram. Hier begreep ik dat mijn spullen de zwarte f-pion niet lang meer gingen tegenhouden dus dat er andere maatregelen nodig waren. En zowaar zag ik nog een plan te beginnen met Kd5. Idee is om met Koning en Toren mijn b-pion naar voren te brengen en dan eventueel met de loper de zwarte f-pion er af te raggen. Of het zou werken, ik had geen idee, maar dat is ook niet meer zo belangrijk om 23.30 op dinsdagavond met beide nog 5 minuten op de klok. Zwart werkte echter keurig mee zodat na 1. Kd5 Kg4 2. Kc6 Tb3 (dit moet handiger kunnen vermoed ik) 3. Ld4 Txc5 4. Lxc5 f4 5. b5 de remise niet meer te vermijden was.
Goed, Raoul had dus halverwege de avond te horen gekregen dat zijn potremise toreneindspel gewonnen diende te worden, hetgeen niet lukte natuurlijk omdat het niet voor niks potremise was. Gesaved by the bell derhalve in de reguliere partijen. Aan de bar ging toen al de discussie of ratingoverwicht nu een belangrijkere factor was tijdens het vluggeren of in normale partijen. Lekker belangrijk, er moest gewonnen worden.
Het begon goed. Mark stond minder en had minder tijd, maar zag zijn remiseaanbod toch aanvaard door Fred. Over Mark heen zag ik dat Edwin die Straver nu toch echt aan het pletten was, maar Raoul zat te ver weg van me om echt te zien hoe het stond. Inmiddels zat ik prima te vluggeren tegen Nebojsa, maar de zetten kwamen wel veel te laat door allemaal. Bij 37 seconden begon ik me zorgen te maken, en met nog 7 seconden op de klok liet ik me in paniek matzetten. 1½ - 1½ als tussenstand dus. Op dat moment probeerde ik nog de toch niet al te moeilijke opgave op te lossen wie nu door was als Raoul zijn wederom potremise toreneindspel ook echt remise ging maken. Ik was daar nog niet uit maar de meer heldere teamgenoten van geest hadden Raoul duidelijk gemaakt dat winnen noodzakelijk was, omdat anders door het afvallen van borden er een probleem ging ontstaan.
Goed, hoe doe je dat, winnen, terwijl het niet te winnen valt. Raoul leek het ook niet echt te weten, maar speelde toch maar door. Op een gegeven moment ontstond een soortgelijke situatie als in het rechterdiagram. Dat er nog pionnen op het bord staan doet niet ter zake, dit is de essentie. Raoul, met wit, speelde in volledige paniek Ta6. Caroline Slingerland reageerde niet minder paniekeus met een koning (of pionzet), waarna het Raoul nog zeker 2 seconden kostte om te beseffen dat hij met Txa3 ontsnapt was. Zo ziet u maar weer, Klasse overwint altijd!
En de teamleider, die toog met een fris gemoed richting Hilversum om zijn eerste-bordspeler weg te brengen, een uurtje heen, en een uurtje terug. Ja, ja, we zijn weer een ronde verder.
| LSG | Oegstgeest | 2 - 2 | 2½ - 1½ |
|---|---|---|---|
| Eelke Wiersma | Nebojsa Nikolic | ½ - ½ | 0 - 1 |
| Mark van der Werf | Fred Slingerland | ½ - ½ | ½ - ½ |
| Edwin van Haastert | Robert Straver | ½ - ½ | 1 - 0 |
| Raoul van Ketel | Caroline Slingerland | ½ - ½ | 1 - 0 |
Voor LSG stond dit weekeinde veel op het spel. In de strijd om behoud van de plek in de meesterklasse moest van SMB gewonnen worden. Hoewel de uitslag (7 - 3) anders doet vermoeden was de strijd niet zomaar gestreden. Op veel borden bleef de spanning lange tijd gehandhaafd en na ruim drie en een half uur spelen, viel pas de eerste beslissing.
Topscorer Eelke Wiersma was tegen Hans Klip met een pluspion uit de opening gekomen, maar kon niets met dit kleinood aanvangen. Een paar onnauwkeurigheden brachten hem vervolgens in problemen, die niet goed werden opgelost (0 - 1). Die achterstand werd binnen vijf minuten weer weggewerkt door Edwin van Haastert, die na vijf remises nu wel de weg naar winst wist te vinden, daarbij geholpen door de niet altijd even solide verdediging van Stan van Gisbergen. Ivo Wantola ving de aanvallende acties van zijn tegenstander - Vincent Deegens - goed op en sloeg in de tijdnood van zijn tegenstander hard toe (2 - 1). Scherp werd er ook gespeeld door Joost Retera tegen Tom Middelburg. Bij de analyses bleek het niet allemaal even correct maar tijdens de partij was het wel succesvol (2 - 2).
Met de nog resterende stellingen begon het er toen al rooskleurig voor de Leidenaren uit te zien. Nog voor de tijdcontrole werd met 4 - 2 afstand genomen. Mark van der Werf had al snel veel publiek om zijn bord staan, waarbij niet iedereen wist wat er gedacht moest worden van de diverse offers die hij tegen Fitsgerald Krudde bracht. Achteraf bleek dat Mark zelfs een artikel over de gekozen variant had geschreven en dus heel goed wist waar hij mee bezig was. Kortom een scherpe partij werd met een punt beloond (3 - 2). De 4 - 2 werd aangetekend door Raoul van Ketel. Zijn kleine plus was plotseling tot groot voordeel uitgebreid, toen tegenstander Erik van Heeswijk een niet zo goed gefundeerde aanvalspoging ondernam. Met twee toren op de zevende rij en een loper werd vervolgens een sluitend matnet gecreëerd.
De wedstrijd werd min of meer beslist door Stefan van Blitterswijk die bijna de gehele partij minder had gestaan tegen Jochem Aubel. Toen beide spelers een pion tot dame hadden gepromoveerd bleek de dame van Stefan onverwacht dodelijk (5 - 2). Dharma Tjiam had geen goed antwoord op het dubbelfianchetto van John van der Wiel, die zijn voordeel langzaam uitbouwde. Met 6 - 2 waren de matchpunten binnen. Dat de laatste twee partijen (Willy Hendriks - Michiel Bosman en Carl Wustefeld - Jeroen Blokhuis) in remise eindigden wil zeker niet zeggen dat er in de partijen voor de bezoekers weinig te zien was geweest. Voor LSG ziet de toekomst er in ieder geval weer wat rooskleuriger uit.
Dinsdag 27 februari mocht het bekerteam aantreden tegen DSC uit Delft. Bij de vorige bekerwedstrijd had onze kapitein de nodige moeite om vier spelers bij elkaar te krijgen. Ook nu was dat niet veel anders. Pas op de vrijdag voor de wedstrijd was besloten in welke opstelling we aan zouden treden en op maandagavond was de laatste speler op de hoogte gesteld dat hij de volgende avond werd verwacht achter het bord.
We hadden het verzoek neergelegd bij DSC om de wedstrijd om 19.30 uur te beginnen. Dit in verband met de mogelijkheid dat er gesnelschaakt moet worden bij een 2-2 stand. Om één of andere reden werd dit verzoek afgewezen. Ik was dan ook lichtelijk verbaasd dat alle spelers van Delft al om 19.30 uur present waren in het Denksportcentrum om zich daar een half uur te vermaken met wat vluggeren... Het gevolg was overigens dat Eelke bij ons niet mee kon spelen omdat hij nooit meer op tijd in Hilversum zou kunnen zijn. Volgende keer toch maar gewoon meedelen dat we om 19.30 uur beginnen!
De wedstrijd zelf was enorm spannend en net als vorig jaar tegen DSC hadden we de nodige moeite om de volgende ronde te bereiken. Ik zelf bereikte weinig tot niets tegen Leo Hofland. Ik had met wit wel het loperpaar en een betere structuur, maar de zwarte activiteit bood ruim voldoende compensatie. Aan bord 1 zat Jeroen Blokhuis al snel in de problemen tegen Chiel van Oosterom. In een c3 Siciliaan zette zwart het zeer creatief op en offerde het nodige materiaal. Chiel was niet onder de indruk en pakte alles van het bord en kreeg zo een eindspel met twee pionnen meer. Raoul van Ketel stond na wat kleine onnauwkeurigheden in een saaie opening wat minder tegen Joram op den Kelder. Rudy van Wessel kreeg met wit aan bord 4 een Konings-Indiër op het bord. Legemaat dacht dat hij een aanbeveling van Reinderman volgde maar haalde waarschijnlijk wat door elkaar en kwam zeer slecht te staan. Een 2-2 leek op dit moment de meest logische uitslag.
Uiteraard gebeurde er nog van alles. Mijn tegenstander raakte de draad wat kwijt waarna mijn voordeeltjes steeds beter uit de verf kwamen. In lichte tijdnood ging het als volgt mis:
Mijn tegenstander was hier in lichte tijdnood en dat is in zo'n stelling geen pretje. Wit heeft het initiatief overgenomen en de lopers zijn verschrikkelijk sterk. Zwart probeerde hier in troebel water te vissen met 30... d3?! Het vervolg toont hard aan dat dit toch echt te veel van het goede was. 31.cd3 Dc3 32.Te6! (Niet moeilijk, maar altijd leuk om uit te voeren.) 32...h5 (Na 32... Dxb3 33.Td6! kan zwart de boel ook niet meer bij elkaar houden; 33...Tf8 [33... Tc1+ 34.Kh2 en wint] 34.Le5 g6 35.Dh4 f6 36.Td7 en zwart verliest nog meer pionnen om niet mat te gaan.) 33.De4 Db3 34.Te8+ Te8 35.De8+ Kh7 36.Df7 1-0
Ook Rudy sloeg - geheel in zijn stijl - hard toe. De zwarte activiteit werd vakkundig geneutraliseerd waarna de hele damevleugel werd opgepeuzeld. Een mooie overwinning die ons op een comfortabele 2-0 voorsprong zette. Jeroen gaf nog dapper weerstand en leek zowaar wat remisekansjes te krijgen. Net op dat moment deed Chiel nog een paar krachtzetten en was het definitief voorbij en was de marge nog maar één (2-1).
Raoul kon dus wederom 'de held' worden (zie artikel van Raoul in LSG-Nieuws) door in ieder geval niet te verliezen. Joram bleef het tot het bittere einde proberen, maar het zwarte paard op d5 hield de stelling dusdanig onder controle dat een witte winstpoging erg gevaarlijk was. In wederzijdse tijdnood (beide nog 2 minuten voor de rest van de partij) ging Joram te ver en - in plaats van remise te accepteren door eeuwig schaak - gaf hij zijn loper weg. Na een kort moment van verwerking werd de klok stil gezet waarna de geflatteerde 3-1 overwinning een feit was.
| LSG | DSC Delft | 3 - 1 |
|---|---|---|
| Jeroen Blokhuis | Chiel van Oosterom | 0 - 1 |
| Edwin van Haastert | Leo Hofland | 1 - 0 |
| Raoul van Ketel | Joram op den Kelder | 1 - 0 |
| Rudy van Wessel | Gert Legemaat | 1 - 0 |
Het eerste zal in de laatste vier wedstrijden heel veel beter moeten gaan spelen dan in en tegen Rotterdam wil het zich in de meesterklasse handhaven. Tegen Rotterdam was het niveau van het spel van bijna iedereen veel lager dan in de voorgaande duels, hetgeen resulteerde in een kansloze 8-2 nederlaag. Zelfs de eerste puntendeling bleek achteraf verre van vlekkeloos. Edwin was te ziek om serieus aan de bak te kunnen gaan en kwam al na 12 zetten en enkele minuten spelen remise overeen om direct weer richting bed te vertrekken. Hij heeft daardoor niet meer kunnen zien hoe tegenstander Rini Kuyf liet zien dat Edwin een zet voor het einde al een zo goed als beslissende tik had kunnen uitdelen.
Hoewel het op de borden vervolgens van kwaad tot erger ging was dit in de stand nog niet te merken. Na een remise van John tegen Frans Cuijpers (er gebeurde wel veel, maar het evenwicht werd nooit echt verbroken) zorgde Eelke zelfs nog voor een 1-2 voorsprong. Tegenstander Maarten Solleveld vond tegen de zeer aanvallende taktiek van Eelke geen juiste verdediging. Ondanks deze 1-2 voorsprong was toen al duidelijk dat de wedstrijd verloren zou gaan... Op vier borden was al het nodige materiaal ingeleverd. En daar waar dat nog niet gebeurd was, was naderende stevige tijdnood in combinatie met hooguit een gelijke stelling geen voorbode voor een goede afloop. Dat uiteindelijk alle resterende partijen verloren gingen was pijnlijk, maar dus niet onverwacht.
Michiel gaf aan het einde van de tijdnoodfase een beslissende pion weg. Mark kwam gedrongen te staan en gaf pardoes een kwaliteit weg. Het treffen tussen Raoul en Karel van der Weide kende nog wel de nodige spanning en wellicht heeft Raoul het ergens beter kunnen doen. Jeroen was nog niet aan zijn veertigste zet toegekomen toen zijn vlag viel (jawel er werd met ouderwetse Garde-klokken gespeeld!), maar ook de stelling was toen uitzichtloos. Ivo speelde heel lang door, maar een achterstand van vier pionnen was uiteraard al lang hopeloos. Tom - zie foto - overzag een gemeen pionzetje, hetgeen een kleine kwaliteit koste, langzaam maar zeker brokkelde daarna de stelling af. Leon koos na de opening voor een slechte voortzetting, de tegenstander bracht hem daardoor makkelijk in het nauw en wikkelde af naar een gewonnen toreneindspel.
In de laatste vier wedstrijden worden de 'zwakkere' teams bestreden. Het valt te hopen dat met de fouten die in deze wedstrijd zijn gemaakt verder alle fouten voor dit seizoen zijn gemaakt. In elk geval zal LSG vol aan de bak moeten!
Gedetailleerd:| Rotterdam | LSG | 8 - 2 |
|---|---|---|
| Luc Winants (2517) | Michiel Bosman | 1 - 0 |
| Dimitri Reinderman (2496) | Mark van der Werf | 1 - 0 |
| Frans Cuijpers (2510) | John van der Wiel | ½ - ½ |
| Karel van der Weide (2446) | Raoul van Ketel | 1 - 0 |
| Jeroen Bosch (2472) | Jeroen Blokhuis | 1 - 0 |
| Bruno Carlier (2451) | Ivo Wantola | 1 - 0 |
| Maarten Solleveld (2479) | Eelke Wiersma | 0 - 1 |
| Martin Martens (2404) | Tom Middelburg | 1 - 0 |
| Rini Kuyf (2424) | Edwin van Haastert | ½ - ½ |
| Patrick VanderVoort (2405) | Leon Konings | 1 - 0 |
In de meest deprimerende ambiance die ik in mijn toch inmiddels bijna 40 jaar schaken heb meegemaakt heeft LSG zich voor de tweede ronde van de KNSB-beker geplaatst. De wedstrijd zelf sloot naadloos aan op de ellende die daar aan vooraf ging. Bijna 20 man moesten benaderd worden om vier man achter de borden te krijgen. Bij een van de gevraagden ontlokte dit zelfs de opmerking "Goh, als je mij al vraagt, dan moet je wel heel wanhopig zijn." En ja eerlijk gezegd was ik dat op dat moment ook.
Maar goed op woensdag 31 januari stond ik daar toch in Amsterdam Noord met vier bereidwilligen in een niet al te best verlichte, maar bovenal triest lege school. Van vier tegenstanders was tegen acht uur toen een wat oudere man op ons afstapte met de opmerking dat hij barman, wedstrijdleider, enz enz was nog niet veel te zien. Gelukkig begreep de beste man heel goed dat acht uur afspreken ook acht uur beginnen betekende. Iets meer moeite was er met de spelregels. De vraag welk speeltempo zullen we spelen werd door Raoul naïef met "Dat staat toch in de reglementen" beantwoord. "Ja dat is wat de baas wil, maar als we daar toch met z'n allen van af willen wijken dan doen we dat gewoon", kwam er al snel terug. Uiteindelijk hebben we toch maar met het officiële tempo gespeeld.
In de aula stroomden langzaam maar zeker de tegenstanders en gelukkig ook nog een paar deelnemers aan naar ik aanneem de interne competitie binnen in de aula waar een paar lampen voor wat licht en wat frisdrankautomaten voor veel geluid zorgden. Na ongeveer twee uur begon ik te overwegen geheel met het begeleiden van schaakteams te stoppen. Albert was al een keer naar mij toegekomen met de opmerking "Mijn stelling is niet zo duidelijk" maar kwam na het inleveren van een pion tegen die tijd met de opmerking "Sorry ik moet mijn mening bijstellen, ik sta niet zo fris". Ook over de stelling van Eelke had ik op dat moment twijfels, terecht gezien de opmerking achteraf dat er toch wel een gat had gezeten in een oud stuk huisvlijt. Het zou ons toch niet gebeuren dat we al in de eerste ronde uit de beker zouden vliegen?
Gelukkig ontwaarde ik korte tijd later wel al iets van een typische Termeulenstelling op het vierde bord. Na het terugofferen van zijn pluspion begon ook Eelke langzaam wat meer los te komen en tegen elf uur kreeg ik dan ook weer wat meer hoop op een goede afloop. En die hoop bleek niet ongegrond. Albert was uiteindelijk de eerste die tot winst kwam. Goed hij had alles sneller en mooier af kunnen maken - over de gemiste pionwinst in de opening zal ik het maar helemaal niet meer hebben. Waarna Eelke in de uitvluggerfase voor 0-2 zorgde.
Sven, die al snel een pion had gewonnen en in een veel beter staand eindspel terecht was gekomen, en Raoul mochten het gaan afmaken. Het was Raoul die de strijd besliste. Zijn tegenstander was tijdens de analyse van mening dat hij eigenlijk bijna nergens minder had gestaan. Gelukkig speelde hij alleen bij die analyse de betere zetten. In de partij zelf heb ik Raoul eigenlijk niet in gevaar gezien. Sven stond dus als eerste gewonnen, maar was daarmee als laatste klaar. Gelukkig koos de tegenstander met nog weinig tijd op de klok van Sven niet voor de sterkste verdediging en kon ook Sven een overwinning boeken. Kortom een perfecte score in een ver van perfecte eerste bekerwedstrijd.
| LSG | Nieuwendam | 4 - 0 |
|---|---|---|
| Eelke Wiersma | Cor Croese | 1 - 0 |
| Raoul van Ketel | Barry Brink | 1 - 0 |
| Sven Bakker | Ed Baarslag | 1 - 0 |
| Albert Termeulen | Martin Beugel | 1 - 0 |
LSG was tegen HSG heel dicht bij een tweede stunt in dit seizoen. In de beslissende fase waren de Leidse spelers uiteindelijk net iets minder goed in het verzilveren van de verkregen kansen. Met negen remises en één partijwinst behield HSG de eerste plaats op de ranglijst. De negen puntdelingen waren zeker niet het gevolg van een gebrek aan vechtlust. In tegendeel, slechts in één partij werd ver voor de tijdnoodfase de vrede getekend. Stefan van Blitterswijk verwisselde tegen Henk Vedder in de opening twee zetten, waarna er al snel naar een volkomen gelijkstaand eindspel afgewikkeld werd. Op dat moment zag het er overigens nog rooskleurig uit voor LSG. Weliswaar stond Ivo Wantola met grote tijdsachterstand uiterst dubieus tegen Predrag Nikolic, maar daar stonden toch in elk geval zeer kansrijke stellingen voor Jeroen Blokhuis en Tom Middelburg tegenover.
Blijkbaar was bij John van der Wiel het vertrouwen in een goede afloop iets minder groot. In een stelling waarin hij als speler bij De Variant waarschijnlijk voor remise zou zijn gegaan, ging hij nu vol voor de winst. De stelling oogde misschien wel spectaculair, maar gebrek aan aanvalskracht en vooral gebrek aan tijd deden hem de das om. Erwin l'Ami kon op de 37e zet de enige - zoals later bleek - en daarmee beslissende partijwinst in het treffen tussen LSG en HSG bijschrijven wegens tijdsoverschrijding door John. Kort daarvoor had Edwin van Haastert al in remise berust tegen Ruud Janssen. Na een kansrijk stukoffer van Edwin koos Ruud voor de juiste verdediging. In de partij tussen Mark van der Werf en Ian Rogers werd het evenwicht eigenlijk nooit echt verbroken (1½ - 2½). Friso Nijboer was als enige speler van HSG vergeten dat in Leiden de wedstrijden altijd om twaalf uur aanvangen. De grote tijdsachterstand werd weliswaar volledig weggewerkt, maar er bleef uiteindelijk te weinig bedenktijd over om risicoloos verder te spelen. Met 47 seconden op de klok voor nog 15 zetten werd toch maar voor remise gekozen tegen Michiel Bosman, die overigens net zo weinig tijd over had.
Met de stand 2 - 3 was de tijdcontrole bereikt en kon de 'schade' worden opgemaakt. Ivo Wantola had zich verrassend teruggevochten, maar daar stond tegenover dat winstkansen bij Tom Middelburg en Jeroen Blokhuis minimaal waren geworden. Van de twee pionnen voorsprong (was de tweede pion nu een bewust offer of een blunder van Daniël?) die Blokhuis tegen Daniël Stellwagen had gehad was er weliswaar nog altijd n over, maar het resterende toreneindspel bleek niet te winnen. Bij Tom Middelburg waren de winstkansen, met het verdwijnen van al het voordeel, helemaal miniem geworden en ook daar dus berusting in remise.
Gezien de stellingen bij de toen nog resterende partijen was daarmee eigenlijk het duel beslist. Eelke Wiersma had tegen Jan Smeets op zet 31 wellicht met Da1 gevolgd door Dxa4 een kans(je) gemist. Dat Wantola nog overeind was gebleven tegen Nikolic mag een klein wonder heten en Raoul van Ketel stond eerder iets minder dan beter tegen Dennis de Vreugt. Kortom, met nog drie remises werd het 4½ - 5½.
LSG is dicht bij een tweede stunt geweest, maar bleef met lege handen achter en zal in de tweede helft van de competitie nog volop moeten strijden tegen de degradatie.
| LSG | HSG | 4½ - 5½ |
|---|---|---|
| Eelke Wiersma | Jan Smeets | ½ - ½ |
| Michiel Bosman | Friso Nijboer | ½ - ½ |
| Ivo Wantola | Predrag Nikolic | ½ - ½ |
| John van der Wiel | Erwin l'Ami | 0 - 1 |
| Jeroen Blokhuis | Daniël Stellwagen | ½ - ½ |
| Mark van der Werf | Ian Rogers | ½ - ½ |
| Edwin van Haastert | Ruud Janssen | ½ - ½ |
| Raoul van Ketel | Dennis de Vreugt | ½ - ½ |
| Tom Middelburg | Jop Delemarre | ½ - ½ |
| Stefan van Blitterswijk | Henk Vedder | ½ - ½ |
Gisteren, zaterdag 11-11 de dag van Sint Maarten, speelden we voor het eerst als Share Dimension Groningen 1 een thuiswedstrijd in de 'Groene Kathedraal', zoals het nieuwe Euroborg stadion van voetbalclub FC Groningen genoemd wordt.
De business corner van de voetbalclub was vrijgegeven voor weer eens iets anders dan zakenlieden en bestuurders die de voetbalsport een warm hart toedragen. Het moet wel een behoorlijke cultuurschok geweest zijn voor de catering: zo'n stille ambiance hebben ze nog nooit meegemaakt. Waarschijnlijk zal het er zelfs bij voetbalwedstrijden waarin de lokale FC op 0-0 staat tegen een wereldtopper en in de laatste minuut een strafschop tegen krijgt nog 100 keer 'rumoeriger' zijn op het moment dat een ieder zijn adem inhoudt en naar de strafschop kijkt.
Toch konden zelfs de niet-schaakliefhebbers die aanwezig waren door de stilte heen voelen dat er zich iets bijzonders aan het ontpoppen was. Er was namelijk sprake van een 'hoorbare' stilte die gemengd werd met een duidelijk voelbare spanning. Het Leidse LSG, dat optrad met een - zoals wel vaker - verrassende opstelling, waarbij hun bekendste IGM John van der Wiel stiekum bord 6 had opgezocht om maar eens iets te noemen, was bezig een wereldprestatie te leveren. Zoals onderhand alom bekend in binnen-en buitenland (getuige ook de herkomst van bezoekers aan onze website) was het onze intentie een team neer te zetten dat a) Nederlandse top zou zijn; en b) als a) zou lukken: ook internationaal (denk aan de Europa Cup voor clubteams in Oktober 2007) een deuntje zou kunnen meeblazen tegen de Russische grootmachten. Op weg naar dat doel b) hebben we zeker niet uit het oog verloren dat a) eerst gerealiseerd moest worden. Onze opstelling indiceerde ook duidelijk dat we Leiden zeker niet onderschatten.
Sergey Tiviakov speelde aan bord 1. Zoals bekend is hij altijd een vaste topkracht, die ook deze keer weer deed wat we van hem verwachtten. Winnen: en wel op een typische Sergey manier. Scandinavisch met zwart en dan de variant met Dd6 in plaats van Da5. 'Typisch Sergey' zoals Joris Brenninkmeijer onze gast-topper van de dag terecht op de website opmerkte bij het commentaar met betrekking tot deze partij. Het werd sowieso een typisch Sergey gevecht , waarin hij langzaam maar zeker kleine voordeeltjes begon op te stapelen tegen Tom Middelburg en toen was het pardoes over. De eerste overwining was binnen, nadat Daan Brandenburg al eerder tegen Edwin van Haastert een remise was overeengekomen. Zou onze 'generale' (want zo zagen we deze wedstrijd op perfecte locatie een beetje: voorbereiding op de grote match van 3 maart 2007 tegen HSG, waar we een superambiance voor wilden mede ook gezien de verwachte en deels reeds toegezegde aandacht vanuit de regionale en zelfs nationale media) dan een goede worden?
Als sponsor verkeer ik in de gelukkige omstandigheid dat ik iets meer van het spel snap dan een gemiddelde buitenstaander van het type dat vaak geld in een sport stopt. Schaken is al een kleine 30 jaar mijn sport en alhoewel door werk en leeftijd het gewone bordschaak aan slijtage onderhevig is, heb ik via correspondentieschaken altijd voeling met de sport gehouden (ik speel M-klasse bij de ICCF, IECC en IECG). Dat is prettig als je rondloopt en mee wilt genieten van wat zich afspeelt, maar dit keer bekroop me langzaam maar zeker een gevoelen vergelijkbaar met de ook al krankzinnige openingswedstrijd tegen Utrecht. Echter, toen kropen we met 5½ - 4½ door het oog van de naald en was de oorzaak van de ellende voor een deel blunders op een paar borden aan onze kant. Dit keer was het anders: de LSG-matadoren zaten gewoon verrekte goed te schaken. Petje af voor die jongens. Aan elk bord werd gevochten, waren er interessante partijen gaande, en het feit dat er uiteindelijk maar liefst 6 in remise eindigden (de borden 3 tot en met 8) deed daaraan niets af. Yge Visser en John van der Wiel, beide niet meer de jongsten (ik mag dit als generatiegenoot gelukkig zeggen), stonden symbool voor de strijd. Ze kloven een Gesloten Siciliaan af via een langzaam complex middenspel tot een eindspel waarin wit een toren plus loper en zwart (van der Wiel) loper en paard had. Van der Wiel had 2 pionnen meer en kon een degelijke vesting opbouwen. Er was geen doorkomen aan voor Visser en toen hij uiteindelijk de kwaliteit terugofferde tegen de loper plus 2 pionnen (het zwarte paard en de witte loper waren toen al van het bord), bleef er een remisestaand pioneindspel over. Afgekloven tot op het bot en - illustratief voor de hele dag - met een terechte remise als uitslag. John van der Wiel als symbool voor Leids verzet, kan het mooier?
Maar eerlijk is eerlijk: alhoewel we zagen aankomen dat het spannend zou worden, was het meer een 5½ - 4½ en een herhaling van de Utrecht wedstrijd waar ik aan dacht, dan aan deze uitslag. Hoe dat kwam? Wel, langs de borden lopend werd langzaam maar zeker duidelijk dat Arkadij Naiditsch het toreneindspel tegen Mark van der Werf misschien toch nog zou kunnen winnen. Toen hij dat uiteindelijk ook deed 'leek alles nog goed te komen'. Op dat moment had ik de mogelijkheid om tijdens mijn rondjes langs te borden ook regelmatig te vragen aan Aleksandr Motylev wat hij er van vond. Motylev, de secondant van Kramnik bij zijn wereldkampioenschapsmatch in Elista tegen Topalov, was volgens het Dagblad van het Noorden 'vooruitgeschoven' kwartiermaker voor Kramnik, dus ook in die zin was het een 'generale' (ik kan hier niet ontkennen dat het DvhN dat behoorlijk goed zag). Aleksandr speelde een interessante partij, probeerde door te drukken, maar tegenstander Bosman speelde sterk en hield knap stand. Ook bizar was het scenario bij Sokolov tegen Wiersma. Wiersma speelde de opening relatief snel, zo ook tot verrassing van Ivan. Toen begon het Ivan langzaam maar zeker duidelijk te worden dat hij dit stellingspatroon een paar weken eerder had gezien in een partij van Kasimdzhanov. Toen hij Wiersma er later naar vroeg bleek dat een partij van Wiersma zelf tegen Kasimdzhanov te zijn! Oops! De partij eindigde in remise en aan het eind was het eerder Ivan die moest oppassen om de remisemarge niet in negatieve zin te overschrijden. Ook bij Jan Werle en Wouter Spoelman had ik nooit het gevoel dat het allemaal makkelijk ging en in beide gevallen was de remise 'niet echt verkeerd'.
Dus onderin zou de beslissing vallen. Niet bij Tea Lanchava, want haar Pirc was reeds eerder de mist in gegaan, nog voordat Naiditsch aan bord 2 ons weer op voorsprong bracht. Nee, het zou de partij van Erik Hoeksema aan bord 10 gaan worden die doorslaggevend zou zijn. Erik speelde zoals gewoonlijk aanvallend, pionoffer incluis, maar opponent Ivo Wantola had een goede verdediging opgezet en hield de extra pion over in een eindspel van toren plus paard en 5 pionnen tegen toren plus paard en 4 pionnen. Volgens Motylev was er echter nog steeds niet veel aan de hand en zou wit (Hoeksema) met rustig spel 'gewoon remise moeten kunnen houden'. In lichte tijdnood tastte Erik echter mis en probeerde hij te snel via afruil van de paarden tot een toreneindspel te geraken, waarin hij - omdat zijn koning dichter bij zwart's extra pion (een vrije a pion) stond dan de zwarte - het pionnenevenwicht zou kunnen herstellen tot 4 - 4 om ons daardoor de 5½ - 4½ winst te brengen. Het mocht niet zo zijn. Wantola won en een bizarre symmetrische uitslag was gecreeerd. Share Dimension wint op de borden 1 en 2, LSG op 9 en 10 en de rest remise. Echt een wedstrijd met een 'staartje' dus...
Tja, en dat staartje leidt tot een nu wat moeilijke competitiestand omdat HSG 'gewoon' met 8 - 2 uithaalde tegen Zukertort Amstelveen en daardoor een matchpunt en een handvol bordpunten los is. HMC Calder won ook gewoon bij ESGOO (3½ - 6½). Ook zij staan nu een matchpunt voor. Op 16 december is het HMC Calder - Share Dimension in Den Bosch. Die wedstrijd is nu in feite ook een soort finale geworden. We kunnen ons geen misstappen meer veroorloven.
Resumerend: de Groene Kathedraal werd geen Groene Hel (zoals het Euroborg stadion door sommige Gronigers in de volksmond ook wel wordt genoemd vanwege het feit dat Groningen er zo goed speelt en de sfeer voor opponenten zo grimmig kan zijn), maar het zou ook fout zijn om te zeggen dat we nu 'groen van schaamte' moeten zien. Daarvoor speelde LSG te goed en degelijk. Dan mag je de kwaliteit van je tegenstander niet diskwalificeren door een 5 - 5 een schande te noemen. Bovendien - en zo moet een sponsor ook kijken - was het qua entertainment waarde een mooie happening. De locatie, de wedstrijd, de wijze waarop', de live broadcast via het internet, de aanwezigheid van de media (maandag is er een uitzending op TV Noord met daarin o.a. aandacht voor Yge Visser), alles was goed: alleen de uitslag was eventjes wat minder.
| Groningen | LSG | 5 - 5 |
|---|---|---|
| Sergey Tiviakov | Tom Middelburg | 1 - 0 |
| Arkadij Naiditsch | Mark van der Werf | 1 - 0 |
| Ivan Sokolov | Eelke Wiersma | ½ - ½ |
| Alexander Motylev | Michiel Bosman | ½ - ½ |
| Jan Werle | Jeroen Blokhuis | ½ - ½ |
| Yge Visser | John van der Wiel | ½ - ½ |
| Wouter Spoelman | Raoul van Ketel | ½ - ½ |
| Daan Brandenburg | Edwin van Haastert | ½ - ½ |
| Tea Lanchava | Stefan van Blitterswijk | 0 - 1 |
| Erik Hoeksema | Ivo Wantola | 0 - 1 |
In verband met hun deelname aan de Europa Cup voor clubteams in Oostenrijk (7-15 oktober) speelden het Leidse LSG en HMC Calder Den Bosch hun onderlinge duel uit de tweede competitieronde van 14 oktober al op zaterdag 30 september.
Op deze dag was ook de A4 tussen Leidschendam en Leiden afgesloten, wat door beide teamleiders ook aan de meeste spelers kenbaar was gemaakt. Nieuwbakken LSG-teamleider Folkert Jan Geertsma had over het hoofd gezien dat één van zijn spelers uit Rotterdam komt en normaal gesproken ook over de A4 naar Leiden zou moeten komen. Uiteindelijk kwamen toch nog drie spelers volledig vast te zitten in het verkeer, dat een zware stempel op de wedstrijd drukte. Omdat twee partijen ook al vooruit gespeeld waren (remises), begon het overgebleven achttal bij een 1-1 stand. De ploeg uit Den Bosch zorgde voor een grote verrassing door de voormalige wereldkampioen uit Oezbekistan Rustam Kasimdzhanov op het wedstrijdformulier te toveren. Aan bord twee noteerden ze grootmeester Daniel Fridman (Let) en op bord drie grootmeester Jonathan Speelman - zie foto rechts - uit Engeland.
De Leidse meester Tom Middelburg uit Rotterdam kwam eveneens in de file terecht. Kon Middelburg op het laatste moment nog worden vervangen door Machiel de Heer, arriveerden de buitenlandse topgrootmeesters Kasimdzhanov en Fridman twee minuten te laat in de speelzaal, waardoor de arbiter (Gerard Kool) niets anders kon doen dan de partijen reglementair verloren te verklaren. Eelke Wiersma en John van der Wiel incasseerden gelaten hun bordpunten. Meester Edwin van Haastert maakte een korte, theoretische remise met Jan Willem de Jong en zodoende kende LSG na iets meer dan een uur speeltijd de weelde van een 3½ - 1½ voorsprong op het ambitieuze HMC Calder. En daarmee ook een unieke kans om de tweede competitiewedstrijd wel winnend af te kunnen sluiten.
De kans was uiteindelijk niet aan de Leidenaren besteed. Een blunder van Raoul van Ketel op het moment dat hij de winnende zet kon uitvoeren, deed de kansen al aardig slinken. Toen vervolgens Ivo Wantola - zie foto links - z'n tegenstander Gerard Welling de kans gaf mat in weinig te geven - in een stelling waarin hij nog op remise mocht hopen - was het tij definitief gekeerd.
Jeroen Blokhuis had een pion geofferd voor een kansrijke aanval, maar door de ontwikkelingen op de andere borden, was hij in hevige tijdnood in het belang van het team, gedwongen vol op winst te blijven spelen. Stellingtechnisch had hij op dat moment in een puntdeling moeten berusten. En zoals zo vaak gaat het dan volledig mis. Met daarnaast nog de kansloze nederlaag van Stefan van Blitterswijk tegen Jonathan Speelman wist alleen last-minute-invaller Machiel de Heer nog een half puntje aan het totaal van LSG toe te voegen (4 - 6).
| LSG | HMC Den Bosch | 4 - 6 |
|---|---|---|
| Eelke Wiersma | Rustam Kasimdzhanov | 1 - 0 |
| John van der Wiel | Daniël Fridman | 1 - 0 |
| Stefan van Blitterswijk | Jonathan Speelman | 0 - 1 |
| Edwin van Haastert | Jan-Willem de Jong | ½ - ½ |
| Raoul van Ketel | Michiel Abeln | 0 - 1 |
| Michiel Bosman | Twan Burg | ½ - ½ |
| Mark van der Werf | Niels Ondersteijn | ½ - ½ |
| Jeroen Blokhuis | Bianca Muhren | 0 - 1 |
| Machiel de Heer | Willem Muhren | ½ - ½ |
| Ivo Wantola | Gerard Welling | 0 - 1 |
| ESGOO | LSG | 7 - 3 |
|---|---|---|
| Frank Kroeze | Edwin van Haastert | ½ - ½ |
| Aleksandar Berelovich | John van der Wiel | 1 - 0 |
| Rafael Fridman | Tom Middelburg | ½ - ½ |
| Michael Feygin | Michiel Bosman | 1 - 0 |
| Thomas Henrichs | Mark van der Werf | 1 - 0 |
| Arkadius Kalka | Eelke Wiersma | 0 - 1 |
| Christian Richter | Stefan van Blitterswijk | 1 - 0 |
| Jaap Vogel | Ivo Wantola | ½ - ½ |
| Oscar Lemmers | Raoul van Ketel | ½ - ½ |
| Vincent Rothuis | Jeroen Blokuis | 1 - 0 |