Prijs de dag niet voordat het avond is

Zaterdag, 7 december. 'Schaaknieuws' wordt door de PTT bezorgd. Terwijl ik door mijn knieën ga om het blaadje op te rapen, bemerk ik een vage rioollucht. De oorzaak van deze zintuiglijke waarneming wordt gevonden op pagina 21, alwaar M. Kuijf zich niet weet te beheersen: "Iedereen zat maar achter het bord van 'we winnen toch wel' met als resultaat dat LSG als koploper de kranten haalt. Daar moest inderdaad een einde aan komen. LSG koploper, dat is iets als Cambuur dat doordringt tot de Champions' League, en laten we wel wezen: er zijn grenzen."

Zaterdagmiddag, 14 december. HSG wint met overmacht van LSG, daarmee de promovendus terugbrengend tot middenmoter. M. Kuijf kraait het uit van plezier, belt teamleider Van Ketel op, en herinnert hem aan de weddenschap. Nog die zelfde avond kruipt Marinus achter zijn tekstverwerker en schnabbelt weer een artikeltje bij elkaar.

Zondagochtend, 15 december. Met enorme wallen onder zijn ogen rondt M. zijn artikel af. Zijn inspiratie zal weer vele abonnees naar de pen doen grijpen, maar elke aandacht is positief.
Een vondst: LSG wordt vergeleken met een jonge vogel, die een warme, dampende paardevijg ziet liggen in een groen weiland. Het vogeltje, een koekoeksjong waarschijnlijk, neemt een drie gretige happen en barst uit in een jubelzang op al dat mooi en goed is. M. moet om zijn eigen metaforen grinniken: drie overwinningen in de meesterklasse, een smakelijke maaltijd. Dan laat hij een grote buizerd de zingende vogel bemerken. De roofvogel cirkelt even rond, bidt voor de maaltijd en slaat toe, losse veertjes dwarrelen neer op de grond. Het einde van de vogel, en dus van LSG. Hoe kunnen ze overleven in de gehaktmolens van HSG en Panfox?

Een verhaal met een moraal; eindelijk de diepgang waar de redactie van Schaaknieuws om vraagt. Zoiets van 'Hoogmoed komt voor de val' of 'Prijs de dag niet...' Op het moment dat hij zijn bestand wil opslaan, wordt hij getroffen door een bliksemschicht, die hem terugbrengt tot het miserabele hoopje stof waarvoor menigeen hem aanziet. En een Stem mompelde: "Wie stront eet, moet zijn bek houden."

Exit Kuijf. Zondag 8 december.

Geschreven 8 december 1996. Tussen LSG en Rini Kuijf heeft het nooit geboterd, conform de wensen van de laatste. Dat hebben wij als LSG dan ook altijd gerespecteerd. Persoonlijk heb ik mij altijd verbaasd over 's mans invalshoeken en inhoudsloze scheldpartijen. Onder de nom de plume 'Lekker Ding' is een en ander op internet te vinden.