File #1: "If the thought process of an individual can be permanently limited to the point of strict conformity to an outside source of thought the said individual needs no longer be regarded as such. The enforcement of order becomes possible for anybody with enough power to control what is projected.
See? It's all quite simple..."Geoff Mann
De volgende dag werd de genodigde vroeg wakker, fris als een hoentje. Hij wandelde langs de terrassen langs de pruttelende Oude Rijn en observeerde de zon, rijzend van achter de overhangende gevels door een fijne ochtendmist; de dauw op de straatdistels glinsterde en de spinnenwebben kregen een flauwe gloed over zich heen. Iemand liep naast hem, zwijgzaam, onderwijl rondkijkend naar de statige herenhuizen in de straat Even verderop ontmoetten ze de voorzitter en de secretaris, gezeten op een stoeptegel na een miserabel avondje 'Mexxen' in Sus Antigoon. 'Mògge' zei de secretaris. 'Klaar voor de grote vergadering?' 'Ik ben gereed voor al wat komen gaat,' antwoordde de genodigde. 'Maar ik zou liever ongestoord verder willen wandelen en de stad verkennen. Ik zou graag de beroemde flats in de Merenwijk willen bezichtigen.' Hij strekte zijn arm uit naar het noorden van de stad. 'Misschien is daar later nog gelegenheid voor,' sprak de voorzitter. 'Maar we kunnen nu nog geen plannen maken. Er is eerst veel te vertellen en weinig te beluisteren.'
De voorzitter was reeds aanwezig, en vele anderen zaten in stilte rondom hem heen. De genodigde keek om zich heen en zag de secretaris en penningmeester; en teruggetrokken in een hoek was de wedstrijdleider extern gezeten, gehuld in zijn vale spijkerbroek met gescheurde achterzakken. De aanwezigen in de zaal - een bescheiden afvaardiging - hadden zich verscholen achter een kop koffie. En meer zouden ze niet nodig hebben: de bijeenkomst zou een formeel karakter hebben. Op de juiste momenten zouden ze hun voorkeur kenbaar maken, en afwachten of na afloop aan hun behoeften kon worden voldaan. Het bestuur wekte de indruk dat het de vergadering grondig had voorbereid, ontweek geroutineerd enige voetangels en trok op de juiste momenten het boetekleed aan. De leden namen hier genoegen mee, zoals makke lammeren betaamt.
Zo ook de genodigde. Af en toe concentreerde hij zich op de gesprekken, vooral als het aantal decibellen de grens van het betamelijke overschreed. De verwachte discussie over de jubileumactiviteiten kwam niet van de vloer ondanks pogingen van enkele genodigden, de te verwachten kritiek op het royale inkoopbeleid vervaagde na de excuses van de penningmeester. En dat terwijl de voorzitter had aangekondigd (LSG-News 33-2, p. 36) om de "algehele evaluatie, alsmede een uitgebreid financieel overzicht" te behandelen. En opnieuw werden woorden van bestuursleden teruggebracht tot hun zuivere essentie - inkt. De genodigde concentreerde zich op het cijfer 2500, en besteedde nauwelijks aandacht aan de voorspelbare jaarverslagen, waarvan vooral het exemplaar van de wedstrijdleider intern uitblonk in beknoptheid. Het financiële verslag was daarentegen hecht doortimmerd en stevig gefundeerd op het gehanteerde voorzichtigheidsprincipe van de penningmeester. Een monument.
De uren en de agendapunten verstreken. De begroting was aan de orde en uiteindelijk kreeg ook de genodigde de gelegenheid om het onderwerp te behandelen waarvoor hij de tocht ondernomen had: het clubblad. Achter de rug van de redactieleden om was de zorgwekkende overschrijding van het onrealistische budget reden voor het bestuur om datzelfde budget nauwelijks te vergroten. De eerste gedachte was dat het bestuur de rest dan maar ook achter de rug van de redactie om mocht verwezenlijken, maar in een periode waarin de heren politici hun ambtelijke patois doorspekken met termen als 'deregulerende draagvlakstabilisering' en 'realistisch multidisciplinaire maakbaarheid' (de 'NBL', 20-09-95) is dat niet 'comme il faut'. Dus werd een vruchteloze discussie aangegaan. - Later zal ik hier nog op terugkomen; gezien de intentionele vaagheid van het bestuur meen ik gerechtigd te zijn om te concluderen dat de redactie volledig onafhankelijk is - m.u.v. het taakstellende budget. Wel zijn de redactieleden in lichte mate aanspreekbaar voor het geschrevene, met inachtneming van het recht op meningsuiting en artikel 1 van de grondwet. Pfah.
Een geur van gebakken lucht verspreidde zich door de vergaderzaal. De genodigde bekeek de nietszeggende gezichten rondom hem. De voormalig wedstrijdleider extern was druk bezig een ongeschoren, solitaire haar aan de rechteronderkant van zijn kaak te verwijderen; de secretaris bekeek zorgelijk zijn kapotgebeten nagel en grabbelde naar een zakdoek; de penningmeester onderbrak zijn gedachten over de nog op te richten Antilliaanse dochter van LSG B.V.; de wedstrijdleider intern schrok wakker, maar hield - onkarakteristiek - zijn mond.
Nog een keer werd er verstoppertje gespeeld toen de teamsamenstelling besproken werd. De doorslaggevende criteria die zolang voor de leden verborgen waren gehouden werden in willekeurige volgorde opgesomd:
Een vraag vanuit de vergadering aan de nieuw gekozen wedstrijdleider extern om de wegingsfactoren globaal aan te duiden werden schaamteloos ontweken vanuit het perspectief van onbegrip en onwil. Een omen. Wel werd een vijfde criterium geopenbaard: jeugd of niet. Verdiensten? Waarom toch die voorliefde voor het verleden? Even leken enkele genodigden te vergeten dat hun aanwezigheid zuiver decoratief was en begonnen zich in de discussie te mengen - een flagrante schending van het formele karakter van de avond. Lichter ontvlambare figuranten zouden elkander van fascistische ideeën hebben beschuldigd, zelfs in het bijzijn van de secretaris-generaal ter bestrijding van imperialistische, kapitalistische en racistische ideeën onder schakers. Ook deze discussie overleefde de couveuse niet. De lucht verwerd tot een vettige walm, en tijd tot een waardeloze gedachte. De laatste agendapunten weken voor de middernacht...
De progressieve tegenstanders waren kennelijk op de knieën gedwongen; eindelijk kon de overwinning stevig worden geconsolideerd en de geschiedschrijvers zouden voortaan niets anders behoeven te doen dan de bestuurlijke en sportieve vooruitgang van het immer expanderende Genootschap bij te houden. Helaas voor velen hebben ze hoegenaamd geen rekening gehouden met belangrijke factoren als fractionele fricties, verwaterende compromissen en destabiliserende spanningen, Maakbaarheid? Draagvlak? Een wapenstilstand.
Een beweging aan zijn elleboog wekte de genodigde uit zijn overpeinzingen. De heer Sattler refereerde aan een idee om een redactielid uit te nodigen om enkele bestuursvergaderingen bij te wonen, waarop de heer Lauer riposteerde dat dit ook zou kunnen gelden in het omgekeerde geval. De genodigde rechtte zijn schouders en bracht zijn laatste standpunt van de avond naar voren: "No way!" Als het bestuur vindt dat het bestuur als uitvoerend orgaan (EXE) onder curatele geplaatst moet worden, laten ze dan andere wegen bewandelen. Anderzijds heeft de redactie geen toeziend oog nodig om de ongeschreven taken ten uitvoer te brengen. De paranoia was niet meer te beteugelen, de wapens zouden alsnog op tafel kunnen komen om het pleit te beslechten. Beide partijen keken elkaar verbeten aan. Het afweersysteem was van binnenuit weggeslagen, de zenuwen zongen hun 'Klagelieder'; toen kwam het einde als een imploderend monitorscherm, de nacht.
En een nieuw begin.
And the chorus says
"It's all quite normal", la-la-la
And the chorus says
"It's all quite normal", la-la-la
The choruses
Are happy as they know no different way
Except what they've been told today
Accepting their limited 'truth'
And blankly humming
We are sane...Geoff Mann
Verslag van een Algemene Ledenvergadering waarin de verwachte spanning uitbleef. Ook hier gebruikt de schrijver een kort fragment, ditmaal uit 'Lord of the Rings' van J.R.R. Tolkien, het hoofdstuk aangaande de Raad van Elrond. Daarna gaat het over in een beschrijving van de ALV 1995. Voor het goede begrip dient de lezer te weten dat midden jaren '90 een Fellowship-virus bestond, waarbij Fellowship dan maar voor het gemak vertaald kan worden als Genootschap.
Geschreven in een periode waarin bestuur en redactie op gespannen voet stonden. Ach ja, we waren jong en dachten het gelijk aan onze zijde te hebben.